Kim był twórca Titanica? Zapomniana historia Thomasa Andrewsa

Thomas Andrews przyszedł na świat 7 lutego 1873 roku w Comber w hrabstwie Down, w rodzinie o znaczących koneksjach politycznych i prawniczych. Jego ojciec zasiadał w Tajnej Radzie Irlandii, brat James miał zostać lordem naczelnym sędzią Irlandii Północnej, a drugi brat J.M. Andrews objął w przyszłości stanowisko premiera tego kraju. Młody Thomas wybrał jednak inną drogę niż polityka czy prawo.

W wieku szesnastu lat, po ukończeniu nauki w Królewskiej Akademii w Belfaście, Andrews rozpoczął praktykę w stoczni Harland and Wolff. Nie była to przypadkowa decyzja, bowiem współwłaścicielem firmy był jego wuj, wicehrabia Pirrie. Młodzieniec nie zamierzał jednak korzystać z rodzinnych przywilejów i zaczynał od podstaw, pracując kolejno w warsztacie stolarskim, u wytwórców mebli i bezpośrednio przy budowie jednostek.

Ostatnie osiemnaście miesięcy pięcioletniej praktyki spędził w biurze projektowym, a po całodniowej pracy kontynuował naukę wieczorami. Ta determinacja szybko przyniosła efekty. 

W 1901 roku Andrews objął stanowisko zastępcy kierownika stoczni, a następnie kierownika działu konstrukcyjnego. Sześć lat później, mając zaledwie trzydzieści cztery lata, został dyrektorem zarządzającym całego przedsiębiorstwa.

Rok 1907 przyniósł przełom w karierze Andrewsa i w historii transatlantyckiej żeglugi pasażerskiej. Stocznia Harland and Wolff otrzymała zlecenie na budowę trzech gigantycznych statków dla linii White Star: Olympic, Titanic i Britannic. Andrews wraz z wujem Williamem Pirrie oraz dyrektorem generalnym Alexandrem Carlisle’em stworzyli projekty jednostek, które miały być największymi, najbezpieczniejszymi i najbardziej luksusowymi statkami na świecie.

Szczególnie bliskie sercu Andrewsa były Olympic i Titanic. Konstruktor znał każdy szczegół tych jednostek, od konstrukcji kadłuba po wyposażenie kabin pierwszej klasy. Jego reputacja w środowisku stoczniowców rosła z roku na rok. Współpracownicy cenili go nie tylko za geniusz techniczny, ale również za osobowość i umiejętność budowania relacji z ludźmi na wszystkich szczeblach hierarchii firmowej.

W 1908 roku Andrews ożenił się z Helen Barbour Reilly, jednak praca pochłaniała go niemal całkowicie. Kiedy Titanic wyruszał w swoją pierwszą i ostatnią podróż, konstruktor miał na pokładzie kontynuować obserwacje i przygotowywać raporty dotyczące prac wykończeniowych. Jak sam pisał do żony przed wyjazdem, statek stawał się coraz bardziej kompletny z każdą godziną, choć wciąż pozostawało wiele do zrobienia.

Thomas Andrews spędził rejsy próbne i podróż z Belfastu do Southampton w nieustannym ruchu. Obchodził statek z przedstawicielami armatora, notując każdy szczegół wymagający poprawek. Steward Frederick Ray, który obsługiwał go wcześniej na Olympicu, zauważył jednak, że konstruktor znajdował również czas na posiłki przy przydzielonym mu stoliku w salonie jadalnym.

Kiedy 14 kwietnia 1912 roku Titanic zderzył się z górą lodową, Andrews jako jeden z pierwszych zrozumiał powagę sytuacji. Znał konstrukcję statku lepiej niż ktokolwiek inny na pokładzie i wiedział, że liczba uszkodzonych przedziałów wodoszczelnych przesądza o losie jednostki. To on poinformował kapitana Edwarda Smitha, że Titanic zatonie w ciągu kilku godzin.

Podczas ewakuacji Andrews zachował zimną krew i pomagał pasażerom dostać się do szalup ratunkowych. Ostatni raz widziano go około godziny 2:10 w nocy, samotnie stojącego przy kominku w palarni pierwszej klasy. Statek zatonął dziesięć minut później. Ciało czterdziestodziewięcioletniego konstruktora nigdy nie zostało odnalezione, a jego postać stała się symbolem honorowej postawy wobec nieuchronnego losu.