Co może zrobić mąż po stracie żony? Może chcieć zostać papieżem!

Po śmierci Marii (1482) owdowiały cesarz postanowił ożenić się po raz drugi. Tym razem jego żoną została Bianca Maria Sforza…. ciotka królowej Polski – Bony Sforzy.

Czytaj również: Joanna Szalona i Filip Piękny. Od wielkiej miłości do bezbrzeżnej rozpaczy

Ojciec Bianci Marii Sforzy, Galeazzo Maria Sforza, zasłynął jako człowiek energiczny, ambitny i niezwykle próżny. W przeciwieństwie do swojego ojca, Franciszka, który łączył militarne zdolności z politycznym pragmatyzmem, Galeazzo często dawał się ponieść emocjom i kierował się chęcią zaspokajania licznych zachcianek.

Gelazzo nie potrafił pohamować ogromnego wręcz popędu seksualnego, utrzymując kontakty seksualne z licznymi kobietami. Nie wahał się nawet wtargnąć do zakonu, gdzie terroryzował i gwałcił mniszki!

Z żoną, księżną Boną Sabaudzką, już dawno nie sypiał. Twierdził, że stała się gruba i to właśnie przez nią zaczął prowadzić taki, a nie inny styl życia. Para nie mogła na siebie patrzeć, żyjąc osobno w jednym pałacu.

Czytaj również: Włoskie fatum. Jak jeden zły interes zniszczył karierę średniowiecznego biznesmena

Despotyczne i perwersyjne rządy Galeazzo Maria Sforza zjednały mu wielu wrogów. Aby definitywnie pozbyć się go, postanowiono dokonać zamachu. Działaniami spiskowców kierowali Carlo Visconti, Gerolamo Olginati i Giovanni Andrea Lampugnani.

Lubieżnego księcia uśmiercono podczas mszy w dniu św. Szczepana (26 grudnia 1476 roku). Gdy Geleazzo szedł w stronę ołtarza, nagle pojawiło się obok niego dwóch mężczyzn, ubranych w biało-czerwone szaty. Jeden z nich podszedł blisko księcia, który kazał mu się oddalić.

W tej samej chwili napastnik wyjął nóż, którym ugodził Galeazza w podbrzusze. Zamachowca próbowano wprawdzie odepchnąć, ale ten miał jeszcze siłę ugodził Sforzę w pierś. Dla pewności do ataku dołączyło się jeszcze dwóch innych napastników, którzy zadali księciu jeszcze kilkanaście ciosów.

Morderców próbowano schwytać. Udało się złapać tylko dwóch z nich, jeden zaplątał się w obszerne suknie siedzących nieopodal kobiet. Poderżnięto mu gardło. Drugiego mordercę księcia zabili strażnicy. Trzeciemu oprawcy udało się natomiast wmieszać w uciekający w popłochu tłum. Tak zginął dziadek jednej z najpopularniejszych polskich królowych – Bony Sforzy d’Aragony.

Czytaj również: Bona Sforza. Królowa, która zmieniła polską kuchnię?

Po tragicznej śmierci ojca Bianci Marii Sforzy, dostała się ona wraz z bratem, Gianem Galeazzo Sforzą, pod opiekę stryja – Franciszka Sforzy il Moro. Stryj chciał początkowo wydać Biancę za…. pierworodnego syna króla Polski i wielkiego księcia Litwy Kazimierza IV Jagiellończyk –  Władysława II Jagiellończyka.

Ród Sforzów mógł zatem wżenić się do dynastii Jagiellonów wcześniej, niż to faktycznie miało miejsce. Ostatecznie Franciszek Sforza zmienił koncept, postanawiając wydać bratanicę za owdowiałego Maksymiliana I Habsburga.

Ślub odbył się 1 grudnia 1493 w Mediolanie. Był on niezwykle wystawny. Weselu towarzyszyły turnieje rycerskie, uczty i pokazy artystyczne, co miało podkreślić potęgę i bogactwo zarówno Habsburgów, jak i Sforzów.

Relacja Bianki i Maksymiliana nigdy nie rozwinęła się w harmonijny związek. Maksymilian, bardziej zajęty polityką i wojnami, traktował Biankę jako narzędzie w realizacji swoich celów. Z kolei Bianka, nieprzygotowana do życia na zimnym i surowym habsburskim dworze, czuła się osamotniona i odizolowana.

Bianka nie doczekała się potomstwa, co dodatkowo osłabiło jej pozycję na dworze. Z czasem jej wpływ na sprawy polityczne zmalał, a Maksymilian coraz bardziej oddalał się od żony, spędzając czas na licznych podróżach i kampaniach wojennych.

Czytaj również: Franciszek II Walezjusz. Król, którego ślub przypominał dziecięcy bal

Bianca zmarła w 1510 roku. Maksymilian Habsburg, co ciekawe, bardzo przeżył śmierć żony, z której odejściem nie mógł się pogodzić przez dłuższy czas.  Postanowił, że już trzeci raz się nie ożeni.

Po pewnym czasie cesarz wpadł natomiast na pomysł rozpoczęcia kariery w strukturach kościelnych. Celował bardzo wysoko, bo chciał zostać… papieżem! Przekupił nawet w tym celu kardynałów. Ostatecznie na papieża go nie wybrano. Zmarł w 1519 roku.

• Marcello Simonetta, Tajemnica Montefeltra. Intrygi dworskie od spisku Pazzich do powstania Kaplicy Sykstyńskiej, przekł. A. Bruś, Poznań 2020.
• Antonio Perria, Okrutni Sforzowie, przekł. A. Wasilewska, Warszawa 1985.
• Martyn Rady, Habsburgowie, przekł. M. Antosiewicz, Warszawa 2022.