Joachim Schepke. As U-Bootów i jego tragiczny koniec
Joachim Schepke, urodzony we Flensburgu w 1912 roku, w ciągu zaledwie dekady służby przeszedł drogę od kadeta marynarki do jednego z najbardziej utytułowanych dowódców U-Bootów w historii Kriegsmarine. Jego kariera, zakończona tragicznie w marcu 1941 roku, przypadła na okres największych sukcesów niemieckiej floty podwodnej na Atlantyku.
Od pokładu pancernika do wnętrza okrętu podwodnego
Flensburg, położony na granicy z Danią, był miastem o silnych tradycjach morskich. To właśnie tam w 1930 roku osiemnastoletni Joachim Schepke rozpoczął swoją przygodę z marynarką wojenną. Po ukończeniu szkoły morskiej trafił na pokład pancernika „Deutschland”, gdzie zdobywał pierwsze doświadczenia na wodach Bałtyku i Morza Północnego.
Przełom w jego karierze nastąpił jesienią 1935 roku, gdy został skierowany na szkolenie podwodne. Trwało ono zaledwie trzy miesiące, ale wystarczyło, by przekonać przełożonych o jego predyspozycjach. Jako oficer wachtowy na U-13 poznał specyfikę służby w ciasnych, klaustrofobicznych wnętrzach okrętu podwodnego. Ta wiedza miała się okazać bezcenna.
Nim jednak objął własne dowództwo, przeszedł przez stanowiska instruktorskie w Stralsundzie i szkole torpedowej we Flensburg-Mürwik. Wehrmacht budował wówczas kadrę dla przyszłej wojny, a doświadczeni oficerowie byli na wagę złota.
Pierwsze dowództwo i wybuch wojny
U-3, niewielki okręt typu IIA, stał się pierwszym jednostką pod dowództwem Schepkego. Objął go 29 października 1938 roku, niespełna rok przed wybuchem II wojny światowej. Te małe, przybrzeżne okręty podwodne nie nadawały się do długich patroli atlantyckich, ale doskonale sprawdzały się jako szkoła dowodzenia.
Gdy we wrześniu 1939 roku rozpoczęła się wojna, Schepke miał już za sobą prawie rok dowodzenia. Jego pierwsze sukcesy bojowe były skromne, ale znaczące. Do stycznia 1940 roku zatopił dwa statki alianckie, udowadniając, że potrafi skutecznie wykorzystać możliwości swojej jednostki.
Kolejnym krokiem była U-19, nieco większy okręt typu IIB. Przez cztery miesiące dowodzenia przeprowadził na nim pięć patroli bojowych, podczas których posłał na dno dziewięć kolejnych statków. Takie wyniki nie mogły ujść uwadze dowództwa. W lutym 1940 roku otrzymał Krzyż Żelazny I klasy.
Szczyt kariery i ostatni patrol
Prawdziwa fala sukcesów przyszła wraz z objęciem dowództwa nad U-100. Ten większy, oceaniczny okręt pozwolił Schepkemu operować na szlakach konwojowych Atlantyku Północnego, gdzie alianckie statki transportowe stanowiły łatwy cel dla doświadczonego dowódcy.
Wyniki, jakie osiągał na U-100, były imponujące nawet jak na standardy „szczęśliwych czasów” U-Bootwaffe. Łącznie w całej karierze zatopił 37 statków o pojemności blisko 156 tysięcy BRT i uszkodził cztery kolejne. Stawiało go to w ścisłej czołówce niemieckich asów podwodnych.
Odznaczenia przychodziły szybko. We wrześniu 1940 roku otrzymał Krzyż Rycerski jako trzydziesty drugi oficer Kriegsmarine i czternasty w siłach podwodnych. Zaledwie dwa miesiące później, 1 grudnia 1940 roku, dołączył do niego Liście Dębu. Był dopiero siódmym żołnierzem Wehrmachtu i trzecim w całej marynarce wojennej, który dostąpił tego zaszczytu.
Wiosna 1941 roku przyniosła zmianę losów bitwy o Atlantyk. Brytyjczycy coraz skuteczniej wykrywali niemieckie okręty podwodne, a straty U-Bootwaffe zaczęły rosnąć. Schepke wyruszył na swój ostatni patrol w marcu tego roku.
17 marca 1941 roku, na wodach na południowy wschód od Islandii, U-100 została wykryta i zatopiona przez siły alianckie. Joachim Schepke zginął wraz ze swoim okrętem. Miał zaledwie dwadzieścia dziewięć lat.
Jego śmierć nastąpiła w momencie, gdy era wielkich sukcesów niemieckich okrętów podwodnych dobiegała końca. Kilka tygodni wcześniej zginęli także inni asy U-Bootwaffe, w tym Günther Prien. Alianci uczyli się zwalczać podwodne zagrożenie, a „szczęśliwe czasy” odchodziły w przeszłość.
