Katastrofa Costa Concordii. Tak zginęły 32 osoby

Wrak Costa Concordii przy wyspie Giglio, styczeń 2012 r.Wrak Costa Concordii przy wyspie Giglio, styczeń 2012 r.
Źródło zdjęć: © Wikimedia Commons 3.0 | Rvongher

13 stycznia 2012 r. luksusowy wycieczkowiec Costa Concordia uderzył w podwodne skały u wybrzeży włoskiej wyspy Giglio. Statek zaczął nabierać wody, a jego ewakuację zarządzono dopiero ponad godzinę po zderzeniu. W katastrofie zginęły 32 osoby. Kapitan Francesco Schettino opuścił jednostkę, gdy na pokładzie nadal znajdowali się pasażerowie. Za spowodowanie katastrofy i inne przestępstwa został później skazany na 16 lat więzienia.

Zderzenie z podwodnymi skałami

13 stycznia 2012 r. Costa Concordia wypłynęła z włoskiego portu Civitavecchia w rejs po Morzu Śródziemnym. Na pokładzie znajdowało się ponad 4200 pasażerów i członków załogi.

Wieczorem kapitan Francesco Schettino skierował wycieczkowiec w stronę wyspy Giglio. Zamiast płynąć wyznaczoną trasą, w większej odległości od lądu, postanowił zbliżyć się do jej wschodniego wybrzeża.

Manewr ten nazywano po włosku inchino, czyli ukłonem. Polegał na efektownym przepłynięciu dużego statku w pobliżu brzegu, aby pozdrowić mieszkańców i osoby obserwujące jednostkę z lądu.

Costa Concordia podpłynęła jednak zbyt blisko skał Le Scole. Około godz. 21.45 jej lewa burta uderzyła w podwodne przeszkody. W kadłubie, poniżej linii wody, powstało rozległe uszkodzenie, przez które do wnętrza zaczęła wdzierać się woda.

Zalane zostały pomieszczenia mieszczące urządzenia napędowe i generatory. Wycieczkowiec utracił sprawny napęd, a sytuacja na pokładzie stawała się coraz bardziej niebezpieczna.

Opóźniona ewakuacja pasażerów

Początkowo pasażerów informowano jedynie o awarii elektrycznej. Nie wyjaśniono im, jak poważnie uszkodzony został statek. Niektórym osobom, które założyły już kamizelki ratunkowe, polecano nawet powrót do kabin.

Tymczasem Costa Concordia nadal nabierała wody. Uszkodzona jednostka przemieściła się w kierunku brzegu, obróciła i zaczęła przechylać na prawą burtę. Ostatecznie osiadła na podwodnym podłożu w pobliżu Punta Gabbianara.

Rozkaz opuszczenia statku wydano ponad godzinę po zderzeniu ze skałami. Narastający przechył utrudniał jednak poruszanie się po pokładach i korzystanie z szalup ratunkowych. Część urządzeń ewakuacyjnych stała się niedostępna.

Do pomocy ruszyły łodzie z okolicy oraz śmigłowce służb ratowniczych. Mieszkańcy Giglio przyjmowali rozbitków, którzy docierali na wyspę. Ewakuacja trwała przez całą noc.

Po zakończeniu najpilniejszych działań płetwonurkowie rozpoczęli przeszukiwanie przewróconego wycieczkowca. Próbowali odnaleźć osoby, które mogły pozostać uwięzione we wnętrzu kadłuba.

W katastrofie zginęły 32 osoby: 27 pasażerów i pięcioro członków załogi.

Kapitan poza tonącym statkiem

Jeszcze podczas ewakuacji okazało się, że kapitan Francesco Schettino opuścił wycieczkowiec, choć na pokładzie nadal znajdowali się ludzie potrzebujący pomocy.

Skontaktował się z nim telefonicznie Gregorio de Falco, oficer włoskiej straży przybrzeżnej. Nakazał Schettinowi powrót na statek i kierowanie dalszą ewakuacją.

Rozmowę nagrano, a po jej upublicznieniu stała się jednym z najgłośniejszych epizodów katastrofy. De Falco wielokrotnie domagał się, aby kapitan ponownie wszedł na pokład. Schettino tłumaczył swoją sytuację, ale nie zastosował się do poleceń.

Później utrzymywał, że znalazł się w szalupie wskutek upadku spowodowanego gwałtownym ruchem statku. Nie zgadzał się również z przypisywaniem mu całej odpowiedzialności za śmierć pasażerów i członków załogi.

Proces Francesco Schettina

W lutym 2015 r. sąd w Grosseto skazał Schettina na 16 lat pozbawienia wolności. Dziesięć lat kary wymierzono za spowodowanie śmierci ludzi, pięć za doprowadzenie do katastrofy, a jeden rok za opuszczenie pasażerów.

Kapitan odwołał się od wyroku, ale sąd apelacyjny we Florencji podtrzymał rozstrzygnięcie. Sprawa trafiła następnie do włoskiego Sądu Kasacyjnego, który w 2017 r. również utrzymał karę.

Schettino nie zdołał doprowadzić do uniewinnienia ani uchylenia wyroku.

Podnoszenie wraku Costa Concordii

Po katastrofie ogromny wycieczkowiec przez wiele miesięcy leżał przewrócony przy brzegu Giglio. Usunięcie jednostki wymagało przygotowania skomplikowanej operacji technicznej.

We wrześniu 2013 r. rozpoczęto obracanie wraku do pionu. Kadłub oparto na specjalnie przygotowanej konstrukcji, a do jego burt przymocowano zbiorniki wypornościowe. Pozwalały one stopniowo przygotowywać statek do podniesienia i transportu.

W lipcu 2014 r. udało się unieść Costa Concordię na tyle, aby można było odholować ją do Genui.

Tam rozpoczęto rozbiórkę uszkodzonej jednostki. Ostatnie prace zakończono w 2017 r., pięć lat po katastrofie, w której zginęły 32 osoby.

Wybrane dla Ciebie