News (strona 54 z 56)

Jesienią 1944 roku Amerykanie przekroczyli granicę III Rzeszy. Drogę do Renu i Zagłębia Ruhry zamykała im niemiecka linia Zygfryda, pas umocnień zbudowany w latach 30. XX wieku. W tym rejonie znajdował się las Hürtgen, który miała zdobyć 1 Armia Amerykańska dowodzona przez gen. Courtneya Hodgesa.

Nie są znane okoliczności towarzyszące powstaniu niezwykle groźnego dla Kazimierza Odnowiciela sojuszu mazowiecko-pomorskiego. Trudno również przesądzić, komu bardziej zależało na zawiązaniu tego przymierza. Czy byli to Pomorzanie, czy też Mazowszanie?

W 1017 roku doszło do ostatniej już wyprawy cesarza Henryka II Świętego na państwo polskie Bolesława Chrobrego. Zakończyła się ona druzgocącą klęską Niemców, którzy nie mogli sprostać piastowskiemu księciu, uznawanego za jednego z najlepszych dowódców polskich na przestrzeni dziejów.

Informacje na temat Czcibora znaleźć można w „Kronice Thietmara”, spisanej na początku XI wieku, a więc źródle niemal współczesnym temu Piastowi. Gdyby nie saski dziejopis, gardzący wręcz Słowianami, nie zdawalibyśmy dzisiaj sobie nawet sprawy z istnienia Czcibora.

W zacnym gronie najpłodniejszych polskich władczyń znajduje się Elżbieta Rakuszanka, żona Kazimierza Jagiellończyka w latach 1454-1492. Kobieta urodziła królowi aż 13 dzieci, z czego czterech jej synów zostało królami. Nie bez powodu Elżbietę okrzyknięto „matką królów”, choć niewiele brakowało, aby jej małżeństwo z Kazimierzem doszło w ogóle do skutku.

W ramach wojny o Dagestan w 1839 roku najcięższe walki trwały o twierdzę Achulgo, w której zamknął się Szamil ze wszystkimi swoimi zwolennikami. Było to w sumie ponad 4 tysiące ludzi obojga płci, w tym około tysiąc uzbrojonych po zęby górali.

Elżbieta Krystyna już jako młoda dziewczyna wszędzie, gdzie się tylko pojawiła, wzbudzała zainteresowania nadzwyczajną urodą. Dla rodziców Elżbiety było oczywiste, że tylko najlepszy i najpotężniejszy spośród kandydatów do ożenku może zostać jej narzeczonym. Wybór padł na młodszego syna cesarza Leopolda, który jako Karol VI reprezentował w Hiszpanii interesy Habsburgów.

Pierwszy najazd Tatarów w 1223 roku książęta ruscy uważali jako zjawisko efemeryczne, jednostkowe. Nagłe wycofanie się Mongołów po bitwie nad Kałką nie oznaczało jednak, iż nie powrócą. Za życia Czyngis-chana planowano rozszerzenie imperium mongolskiego na zachód, dlatego wielki chan podzielił je na ułusy. Najdalej wysuniętą na zachód część otrzymał w 1227 roku Batu-chan, który kontynuował dzieło dziadka, Czyngis-chana.

Początki panowania Romana Mścisławicza na Wołyniu charakteryzowały się pokojem i rozwojem księstwa włodzimiersko-wołyńskiego. Nie ingerował w cudze sprawy, nie rościł pretensji do Kijowa, który po zdobyciu go przez książąt suzdalskich stracił całkowicie na znaczeniu.

Bitwa pod Cedynią (972) zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Piastów, Mieszka I i wspomagającego go brata Czcibora, którym udało się rozbić Sasów, dowodzonych przez margrabiego łużyckiego Hodona.

O wojnie z 972 roku poinformował potomnych biskup merseburski Thietmar, jednakże nie napisał ani słowa o przyczynach ją warunkujących. Saski duchowny, podając powody różnych konfliktów zbrojnych, najczęściej wskazywał, iż były one wywoływane przez chęć zemsty, chciwość, pęd do przejęcia władzy itp. Tego typu szczegółów brakuje jednak przy opisie bitwy pod Cedynią.

W historiografii już nieraz zastanawiano się nad tym, gdzie należy sytuować podane przez Thietmara miejsce bitwy z 972 roku – „Cidini”. Jego nazwa jest niewątpliwie słowiańska. Jak wskazywał chociażby Z. Sułowski, tekst wymienionego kronikarza daje szerokie pole do wysuwania różnego rodzaju przypuszczeń w sprawie lokalizacji pola bitwy.

Najważniejszym źródłem relacjonującym przebieg bitwy pod Cedynią jest „Kronika Thietmara”, powstała w latach 1012-1018. Jej autor, biskup merseburski Thietmar, usłyszał o tym starciu z ust swego ojca Zygfryda, jednego z jej uczestników. Kronikarz miał zatem informacje z pierwszej ręki.

Data narodzin Hodona jest nieznana. Jego rodzicami byli hrabia Chrystian z Turyngii oraz Hidda, pobożna kobieta, która zmarła około 970 roku w Jerozolimie podczas pielgrzymki.

Data narodzin przyszłego margrabiego jest nieznana. Jego ojcem był graf Thietmar z północnej Turyngii. Thietmar przez szereg lat był jednym z najbardziej zaufanych doradców króla Henryka I (919-936). W 929 roku odegrał znaczącą rolę w pokonaniu Słowian połabskich w bitwie pod Łączynem.

Precyzyjnie zaplanowany przez Brytyjczyków desant powietrzny posypał się dosłownie w ciągu paru minut. Niesprzyjająca pogoda oraz ostrzał niemieckiej artylerii przeciwlotniczej spowodowały, że część żołnierzy zrzucono tam, gdzie nie należało. W efekcie wielu z nich pogubiło się na nieznanym terenie.

W wyniku machinacji Bezpryma w 1031 roku dokonał się pierwszy rozbiór Polski. Jego beneficjantami zostały Ruś i Niemcy, które najechały nasz kraj niemal równocześnie od zachodu i wschodu. Takiego uderzenia nie był w stanie wytrzymać rozpaczliwie broniący się król Mieszko II. Zmuszono go do ustąpienia z kraju i ucieczki do południowego sąsiada Polski – Czech.

Śledząc życiorys Bezpryma można odnieść wrażenie, iż życie potrafi napisać różne scenariusze. Brzmi to banalnie, choć w przypadku wymienionego księcia stwierdzenie to okazuje się być szczególnie żywotne.

Rok 1031 okazał się katastrofalny w skutki dla państwa Mieszka II. Spadły wówczas na Polskę dwa groźne najazdy, których wymieniony władca nie był w stanie powstrzymać. Najpierw od zachodu uderzyli Niemcy pod wodzą cesarza Konrada II, któremu udało się wejść w posiadanie piastowskich ziem na Połabiu (Milska i Łużyc).

Bolesław Chrobry w ciągu swego długiego życia żenił się aż czterokrotnie. Po raz pierwszy wziął ślub około 985 roku. Jego wybranką została wówczas nieznana z imienia córka margrabiego Miśni Rygdaga.

Kto dziś nie pije kawy? Ma ona przecież tyle zbawiennych właściwości, m.in. chroni przed nowotworami czy pomaga obudzić się rano. A któż nie lubi pójść do kawiarni i przy filiżance mocnego espresso powspominać „stare dobre czasy” wspólnie ze swoimi bliskimi?

Karol Młot był nieślubnym synem Pepina z Heristalu i jego konkubiny Alpaidy. Pepin dowolnie osadzał i strącał nieudolnych i rzadko dochodzących do pełnoletności królów frankijskich pochodzących z dynastii Merowingów.

To zdecydowanie najsłynniejszy z gladiatorów w historii starożytnego Rzymu. Słyszał o nim chyba każdy. Kwestia jego pochodzenia do dziś jest sporna w nauce. Przyjmuje się zazwyczaj, iż wywodził się z Tracji, aczkolwiek ostatnio pogląd ten mocno podważa się w nauce. Historycy sądzą, iż Spartakus jako rozbójnik został schwytany przez rzymskich legionistów, po czym trafił do szkoły gladiatorów w Kapui.

W 1001 roku Bezprym wstąpił do klasztoru eremitów w Pereum koło Rawenny, kierowanego przez wyniesionego później na ołtarze św. Romualda. W pustelni książę spędził wiele długich lat. Nie chciał wracać do kraju, pomimo usilnych błagań ojca, który wychowywał go dotychczas na następcę tronu. Do tej pory żaden z Piastów nie wyrzekł się otwarcie władzy.

Otton Bolesławowic pojawił się na świecie około roku 1000. Jego matka, księżniczka połabska Emnilda była trzecią żoną Bolesława Chrobrego. Otton – jak się powszechnie uważa – otrzymał imię na cześć cesarza Ottona III, z którym łączyły jego ojca bardzo bliskie relacje.