News (strona 55 z 56)

Bezprym pojawił się na świecie około 987 roku. Był najstarszym synem Bolesława Chrobrego i jego drugiej żony, nieznanej z imienia Węgierki. W historiografii najczęściej wskazywano, iż matka Bezpryma była córką siedmiogrodzkiego księcia Gyuli lub księcia węgierskiego Gejzy.

O kolejach życia Bezpryma wiadomo niezwykle mało. Na palcach praktycznie jednej dłoni można byłoby wymienić wszystkie informacje dotyczące tego Piasta. O Bezprymie najstarsi kronikarze polscy nie wiedzieli kompletnie nic.

Biografia Alberta Einsteina jest nietypowa. Od początku nic nie wskazywało na to, że będzie on wielkim naukowcem. Urodził się 14 marca 1879 roku w niemieckim Ulm. Ponad sto lat później tę datę dzienną (14 marca) ustanowiono jako dzień liczby Pi.

Rycheza Lotaryńska była córką palatyna reńskiego Erenfrieda Ezzona i Matyldy, siostry cesarza Ottona III. Wywodziła się zatem bezpośrednio z rodu władców nie tylko Rzeszy, ale – jak wówczas wierzono – całego świata.

Około 987 roku (data orientacyjna) Bolesław Chrobry ożenił się z połabską księżniczką Emnildą. Z tego związku doczekał się aż trzech córek. Najstarszą z nich była najprawdopodobniej nieznana z imienia dziewczynka, która później została ksienią jakiegoś klasztoru, przypuszczalnie na terenie Niemiec.

W 1025 roku miały miejsce trzy ważne wydarzenia dla panującej w Polsce dynastii piastowskiej: dwa o wydźwięku pozytywnym, jedno zaś negatywnym. Przypuszczalnie na Wielkanoc, która tego roku przypadała 18 kwietnia, sędziwy już wiekiem książę Bolesław Chrobry przywdział na swe skronie koronę.

Regelinda była jedną z trzech córek Bolesława Chrobrego z jego małżeństwa z połabską księżniczką Emnildą (doszło ono do skutku między 987 a 989 rokiem). Nie jest znana bliżej data narodzin Regelidy. Genealodzy sądzą, iż na świecie mogła pojawić się najpóźniej w 989 roku.

Ojciec Alkibiadesa (Alcybiadesa) zmarł, gdy chłopiec miał kilka lat, więc wychowywał go bliski krewny, Perykles. Chłopiec miał trudny charakter i potrafił postawić się nawet nauczycielom. Pewnego razu odmówił gry na flecie, ponieważ nie chciał doprowadzić do zniekształcenia twarzy. Rówieśnicy uważali Alkibiadesa za lidera grupy, zatem również i oni przestali grać na instrumencie.

Na przełomie 1978/79 roku miała miejsce w Polsce zima stulecia. Kilkunastostopniowe mrozy i potężne zaspy sparaliżowały wówczas życie całego kraju. W niektórych rejonach Polski wprowadzono nawet stan klęski żywiołowej, a do akcji wkroczyły zastępy wojska.

Uważa się go za jednego z największych zbrodniarzy świata. Niektórzy historycy sądzą, iż jest winny śmierci nawet 60 milionów ludzi. Nie miał szacunku dla ludzkiego życia. Na śmierć skazywał nie tylko swoich faktycznych, jak i wyimaginowanych wrogów, ale również członków rodziny. W jego państwie nikt nie mógł czuć się bezpieczny. Każdy mógł donieść na każdego, zaś do aresztu można było trafić z byle jakiego powodu.

Mieszko II Lambert był drugim z kolei królem Polski (jego koronacja nastąpiła najprawdopodobniej pod koniec 1025 roku w Gnieźnie). Odziedziczył w spadku po ojcu, Bolesławie Chrobrym, rozległe terytorium. Przez pierwsze lata swych rządów był liczącym się władcą w Europie Środkowej.

To zdecydowanie najgorszy czołg państw osi w Afryce Północnej. Był bardzo powolny i osiągał w terenie prędkość zaledwie 15 kilometrów na godzinę. W tym czołgu jego dowódca był jednocześnie ładowniczym działa, co znacznie ograniczało skuteczność działania maszyny na polu walki.

We wczesnym średniowieczu Krosno Odrzańskie stanowiło ośrodek, w którym schodziły się dwie ważne drogi. Jedna z nich wiodła z Wrocławia do Frankfurtu nad Odrą oraz do Szczecina, druga zaś z Poznania do Lipska i Magdeburga.

Urodził się 28 stycznia 1951 roku. W wieku 16 lat rozpoczął naukę w Wyższej Szkole Lotnictwa Wojskowego. W 1971 roku ukończył studia z tytułem inżyniera pilota statków powietrznych. Został jednym z członków grupy wahadłowca Buran. W 1979 roku otrzymał niezbędne kwalifikacje na funkcję kosmonauty.

Autorem rewelacyjnej wiadomości o postradaniu zmysłów przez Mieszka II był tworzący w XIV wieku w Krakowie niejaki Traska, najprawdopodobniej dominikanin. Spisany przez niego rocznik obejmuje lata 965-1340. Autor bazował, jeśli idzie o treści pochodzące z wczesnego średniowiecza, na informacjach opartych przede wszystkim na „Roczniku kapitulnym krakowskim nowym”, „Roczniku cysterskim” i na „Kompilacji franciszkańskiej”.

Przez większą część swoich rządów pierwszy król Polski utrzymywał poprawne stosunki z Rusią Kijowską. Popsuły się one dopiero około 1013 roku, kiedy wielki książę kijowski Włodzimierz Wielki z nieznanych bliżej powodów wtrącił do więzienia córkę Bolesława Chrobrego, która była żoną Światopełka, najstarszego z synów Włodzimierza. Podjęta w 1013 roku przez Bolesława kampania zbrojna, mająca oswobodzić Piastównę z niewoli, zakończyła się ostatecznie fiaskiem.

Bitwa o Wyspy Salomona zaczęła się w lutym 1942 roku od zajęcia przez Japończyków wyspy Guadalcanal, na której rozpoczęto budowę lotniska. W ten sposób Japończycy mogli w przyszłości rozpocząć ataki na Australię lub Nową Kaledonię. Zaniepokoiło to mocno Amerykanów, którzy już 7 sierpnia 1942 roku wysadzili desanty na wyspach Guadalcanal i Tulagi.

Zanim Matka Boża objawiła się na słynnym wzgórzu Tepeyac, znajdującym się w państwie Azteków, miały miejsce na tym terenie znamienne wydarzenia. Na początku XVI wieku przypłynęli tutaj Hiszpanie, z Hernanem Cortezem na czele.

Wydarzenia z sierpnia 1980 roku zmieniły sytuację polityczno-społeczną w Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Odwołano ze stanowiska I Sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka, a na mocy Porozumień Sierpniowych formalizował się niezależny od Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej związek zawodowy.

Generał Douglas MacArthur natychmiast po tym, kiedy dowiedział się o ataku Japończyków na Pearl Harbor, zwołał naradę sztabu w swojej kwaterze głównej. Na naradzie gen. Lewis Brereton poprosił MacArthura o zgodę na użycie bombowców B-17 do nalotów na japońskie lotniska na Formozie. MacArthur zgodził się jedynie na lot zwiadowczy, który miano wykonać następnego dnia.

W 1013 roku Bolesław Chrobry zawarł ze swoim długoletnim adwersarzem, cesarzem Henrykiem II Świętym, pokój w Merseburgu. Jak się później okazało, układ ten był jedynie rozwiązaniem tymczasowym. Syn Mieszka I nie był najwidoczniej zadowolony z jego postanowień, skoro nie zamierzał się w ogóle do nich dostosować.

Początkowo akcje sabotażowe były przeprowadzane spontanicznie przez pojedyncze osoby. Później jesienią 1939 roku powołano referat „C”. Dowodził nim oficer saperów płk Franciszek Niepokólczycki. Początkowo referat miał organizować walkę bieżącą i kierować nią. Najważniejszy był sztab dywersji, składający się z niewielkiej liczby oficerów. Była to przyszła kadra dowódcza Kedywu. Sztab przy pomocy naukowców opracował materiały instruktażowe oraz służył fachową pomocą pracownikom polskich fabryk, którzy, pracując dla niemieckiego okupanta, dokonywali drobnych aktów sabotażu.

Bolesław Chrobry starał się o koronę przez wiele długich lat. Prawie wszystkie podjęte w tym kierunku działania okazywały się nieskuteczne. Dopiero pod koniec życia udało mu się włożyć na swe skronie koronę, co było szczytem jego marzeń.

83 amerykańską Dywizję Piechoty nazywano „cyrkową hałastrą”. Jej dowódca gen. Robert C. Macon był zapalonym kolekcjonerem niemieckich pojazdów, które zdobywał wszędzie, gdzie się tylko dało.

Koniec zaborów oznaczał jednocześnie koniec zaborczej administracji i służb porządkowych. Wykorzystali to przestępcy, wiedząc, że z powodu braku stabilnej władzy mogą być po prostu bezkarni. W październiku i na początku listopada 1918 roku rabowano austriackie magazyny wojskowe w Galicji, wynosząc wszystko, co jeszcze miało jakąkolwiek wartość. Nawet magazyny pilnowane przez polskie wojsko były przedmiotem ataku. Niekiedy w ich pobliżu dochodziło wieczorem lub w nocy do strzelaniny pomiędzy wojskiem a przestępcami. Brak polskiej policji, która się dopiero tworzyła, spowodował ogromny wzrost przestępczości.