Nie znała umiaru. Tak wyglądało obżarstwo królowej Wiktorii

Wiktoria mierzyła około 150 centymetrów wzrostu. W dniu ślubu ważyła 81 kilogramów, choć oficjalne portrety nie eksponowały jej tuszy. Z upływem lat przybierała na wadze, a jej suknie trzeba było szyć w coraz większych rozmiarach.

Dworski plan dnia obejmował cztery posiłki. Najbardziej rozbudowane bywało śniadanie, podczas którego podawano nawet osiem dań. Królowa jadała ze złotych talerzy, posługiwała się złotymi sztućcami, a do jajek miała osobne naczynie wykonane z tego samego kruszcu.

W pałacowej kuchni zużywano codziennie 35 sztuk drobiu i 18 kilogramów mięsa. Były to ilości przeznaczone dla całego dworu, nie osobiste porcje królowej. Na jej stole pojawiały się zupy, ryby, cielęcina, kurczęta z truflami, dania z żółwia i suflety.

Między potrawami podawano sorbety, które miały odświeżać podniebienie. Wiktoria szczególnie lubiła bezy, kremy, makaroniki i biszkopty.

Premier lord Melbourne miał jej poradzić, by jadła tylko wtedy, gdy naprawdę czuje głód. Królowa odpowiedziała ponoć, że spędza przy stole tyle czasu, iż trudno byłoby jej przestrzegać tej zasady.

W czasie Wielkiego Głodu w Irlandii na dworze nie zrezygnowano z wystawnych posiłków. Ograniczono natomiast rację chleba dla służby do 250 gramów na osobę.

Z czasem w jadłospisie pojawiły się również potrawy inspirowane kuchnią indyjską. Podawano curry, dania z korzennymi przyprawami oraz mangostan. Z upodobaniami Wiktorii łączono też popularność kedgeree, przygotowywanego z ryżu, ryby i jajek.

Herbata była stałym elementem dworskiego dnia, chociaż królowa nie przepadała za jej smakiem. Dolewała do naparu mleko i dodawała czekoladę. John Brown, szkocki służący z bliskiego otoczenia Wiktorii, miał podczas jej przeziębienia podawać jej herbatę z whisky.

Po alkohol sięgała także wieczorem. Podczas spotkań przy kominku zdarzało jej się mieszać whisky z czerwonym winem z Bordeaux.

Wiktoria widziała, że przybiera na wadze, lecz nie chciała zmieniać sposobu odżywiania ani regularnie spacerować. Tłumaczyła, że podczas przechadzek do butów wpadają jej kamyki. Chętniej jeździła konno i tańczyła.

Jej garderoba zmieniała się wraz z sylwetką. Szwaczki szyły coraz większe suknie i ozdabiały je falbanami, koronkami oraz kokardami, by odwrócić uwagę od figury królowej. Wiktoria zakładała też brosze, naszyjniki i pierścienie.

Po latach niektóre części jej garderoby trafiły na aukcję. Wtedy można było zobaczyć ich rzeczywiste wymiary: jedna z zachowanych sztuk bielizny miała około 130 centymetrów w pasie.

W czasie II wojny burskiej nasiliły się u królowej dolegliwości trawienne. Musiała stopniowo rezygnować z kolejnych potraw, a jadłospis, do którego przywykła przez lata, stawał się coraz skromniejszy.

Pod koniec życia jadła głównie owsiankę gotowaną na mleku. Ważyła wtedy około 50 kilogramów. Dawne suknie były na nią zbyt obszerne, a drobna sylwetka ginęła pod czarnymi strojami, które nosiła od śmierci księcia Alberta.

Stan Wiktorii gwałtownie pogorszył się 17 stycznia 1901 roku. Atak apopleksji osłabił mięśnie jej twarzy i utrudnił przełykanie.

Pięć dni później królowa zmarła w Osborne House, otoczona przez rodzinę. Miała 81 lat i panowała przez ponad sześć dekad.