Wybuch gazu zniszczył szkołę. Zginęło blisko 300 osób

Ruiny szkoły w New London po eksplozji gazu w marcu 1937 roku.Ruiny szkoły w New London po eksplozji gazu w marcu 1937 roku.
Źródło zdjęć: © Domena publiczna | International News Photos.

18 marca 1937 r. potężna eksplozja zniszczyła szkołę w New London w Teksasie. Zginęło blisko 300 osób, głównie dzieci. Przyczyną tragedii był gaz, który gromadził się pod budynkiem i nie miał charakterystycznego zapachu. Katastrofa doprowadziła do wprowadzenia nowych przepisów dotyczących bezpieczeństwa instalacji gazowych.

Oszczędności na ogrzewaniu szkoły

New London znajdowało się w regionie bogatym w złoża ropy naftowej. Dzięki dochodom z przemysłu wydobywczego miejscowy okręg szkolny dysponował znacznymi funduszami. Wybudowano nowoczesną szkołę ze stali i betonu, wyposażoną w instalację ogrzewania gazowego.

Początkowo placówka kupowała gaz od komercyjnego dostawcy. W styczniu 1937 r. rada szkolna zgodziła się jednak na podłączenie budynku do przewodu należącego do Parade Gasoline Company. Płynął nim gaz pozostający po procesach technologicznych, wykorzystywany już w okolicy jako tanie paliwo.

Zmiana miała przynieść szkole oszczędności w wysokości ok. 300 dolarów miesięcznie.

Wkrótce gaz zaczął przedostawać się do zamkniętej przestrzeni pod podłogą budynku. Ponieważ nie dodawano do niego substancji zapachowej, nikt nie wyczuł wycieku. Niebezpieczne stężenie rosło, choć w szkole nadal prowadzono normalne zajęcia.

Eksplozja podczas lekcji

18 marca 1937 r. w szkole przebywało ok. 500 uczniów i 40 nauczycieli. Zbliżał się koniec lekcji, a w pobliskiej sali gimnastycznej odbywało się spotkanie rodziców z nauczycielami.

Pod budynkiem zgromadziła się już mieszanina gazu i powietrza, którą mogła zapalić nawet niewielka iskra.

Około godz. 15.05 nauczyciel zajęć warsztatowych Lemmie R. Butler uruchomił elektryczną szlifierkę. Powstała iskra spowodowała zapłon gazu. Eksplozja rozerwała elementy konstrukcji, a znaczna część budynku zawaliła się na znajdujących się w środku uczniów i nauczycieli.

Bezpośrednią przyczyną wybuchu była iskra z urządzenia elektrycznego. Do tragedii doprowadził jednak wcześniejszy wyciek gazu, który przez pewien czas gromadził się pod szkołą.

Akcja ratunkowa i liczba ofiar

Na pomoc jako pierwsi ruszyli ludzie znajdujący się w pobliżu szkoły, w tym rodzice uczestniczący w spotkaniu z nauczycielami. Rozpoczęli poszukiwania dzieci uwięzionych pod gruzami.

Do New London szybko przybyli robotnicy z pobliskich pól naftowych. Dysponowali ciężkim sprzętem, którym można było podnosić fragmenty zawalonej konstrukcji. W akcji uczestniczyły również służby stanowe i wojsko.

Ratownicy pracowali także nocą, w deszczu i przy sztucznym oświetleniu. Poszukiwania utrudniały ogromne ilości gruzu. Rannych przewożono do szpitali w okolicznych miejscowościach.

Szpital Mother Frances w Tyler odwołał zaplanowaną uroczystość otwarcia, aby móc przyjmować poszkodowanych. Personel medyczny musiał przygotować się na przyjazd wielu ciężko rannych dzieci i dorosłych.

Dokładna liczba ofiar pozostaje niepewna. W opracowaniach najczęściej podaje się ok. 298 zabitych, wśród których zdecydowaną większość stanowili uczniowie. Zginęli również pracownicy szkoły.

Nowe przepisy bezpieczeństwa

Po katastrofie rozpoczęto badanie stanu instalacji gazowej oraz okoliczności wycieku. Inżynier David J. Price zalecał obowiązkowe dodawanie do gazu substancji zapachowych, regularne kontrole instalacji i odpowiednią wentylację przestrzeni pod budynkami.

Wskazywał również na potrzebę rozwijania detektorów gazu i systemów alarmowych.

W Teksasie wprowadzono obowiązek nawaniania gazu przeznaczonego do zastosowań komercyjnych i przemysłowych. Dodawane do paliwa związki chemiczne miały nadawać mu wyraźny, nieprzyjemny zapach, pozwalający wykryć wyciek, zanim stężenie gazu osiągnie niebezpieczny poziom.

Podobne przepisy zaczęły przyjmować kolejne amerykańskie stany. Zmiany dotyczyły nie tylko stanu technicznego instalacji, ale także możliwości wczesnego rozpoznawania wycieków przez użytkowników.

Po tragedii najstarsi ocaleni uczniowie kontynuowali naukę w pomieszczeniach zastępczych. W pobliżu ruin wybudowano nową szkołę.

W 1939 r. odsłonięto granitowy pomnik poświęcony ofiarom katastrofy. Zaprojektowali go architekt Donald Nelson i rzeźbiarz Herring Coe.

Wybrane dla Ciebie