Podnieśli hotel z gośćmi w środku. Tak tego dokonali

W połowie XIX wieku Chicago miało poważny problem z odprowadzaniem wody. Miasto leżało na niskim, niemal płaskim terenie, przez co po opadach ulice zamieniały się w błotniste grzęzawiska.

Brakowało również sprawnej kanalizacji, a budowa nowych rur wymagała zapewnienia odpowiedniego spadku, aby ścieki mogły swobodnie odpływać do rzeki Chicago.

Rozwiązanie opracował inżynier Ellis Sylvester Chesbrough. W 1856 roku rozpoczęto budowę zaprojektowanego przez niego systemu kanalizacyjnego, a jednocześnie podnoszono poziom ulic. Wykorzystywano do tego między innymi ziemię wydobytą podczas pogłębiania rzeki.

Pojawił się jednak kolejny problem. Wiele istniejących budynków znalazło się poniżej nowego poziomu jezdni i chodników. Zamiast je wyburzać, właściciele często decydowali się na podniesienie całych konstrukcji.

W przypadku drewnianych domów było to stosunkowo proste. Znacznie większym wyzwaniem okazały się wielkie, murowane gmachy.

Niniejszy tekst powstał na podstawie najnowszej książki Simona Jenkinsa "Krótka historia Ameryki. Od herbatki bostońskiej do Trumpa" (Wydawnictwo Rebis, Poznań 2026). Książkę można zamówić w wielu księgarniach, w tym w empiku pod tym linkiem.

Jednym z budynków przeznaczonych do podniesienia był Tremont House, należący do najbardziej znanych hoteli w Chicago. Zaprojektowany przez Johna M. Van Osdela gmach miał około 260 pokoi i gościł przedstawicieli świata polityki oraz biznesu.

Z jego balkonem wiązały się również wystąpienia Abrahama Lincolna i Stephena Douglasa podczas kampanii do Senatu w 1858 roku.

Zadanie powierzono firmie Ely, Smith i Pullman. Jednym z jej wspólników był George Pullman, który później zasłynął jako producent kolejowych wagonów sypialnych. Zanim jednak zajął się koleją, zdobywał doświadczenie przy podnoszeniu chicagowskich budynków.

Przygotowania do operacji wymagały ogromnej precyzji. Pod hotelem rozmieszczono około 5000 podnośników śrubowych, które miały stopniowo unosić ciężką konstrukcję. Obsługiwało je mniej więcej 500 robotników. Każdemu przydzielono po dziesięć urządzeń.

Cała operacja opierała się na dokładnej współpracy robotników. Na ustalony sygnał każdy z nich obracał śrubę podnośnika o pół obrotu, a następnie przechodził do kolejnego urządzenia.

Czynność powtarzano, dzięki czemu hotel powoli wznosił się nad ziemią. Wszystkie części konstrukcji musiały być podnoszone równomiernie, aby nie doprowadzić do uszkodzenia murów.

Według relacji opublikowanej po latach w chicagowskiej prasie prace przebiegły tak sprawnie, że nie pękła nawet jedna szyba. Hotel nie przerwał działalności, a goście mogli nadal korzystać ze swoich pokoi. Ostatecznie Tremont House uniesiono o ponad sześć stóp, czyli około 1,8 metra.

Przy okazji zdecydowano się także na modernizację budynku. Powiększono wewnętrzny dziedziniec, dodano nowe pomieszczenia i zmieniono układ części hotelu. Plany obejmowały m.in. nowe sale jadalne, kuchnię oraz pralnię. Prace związane z podnoszeniem wykorzystano więc również do rozbudowy gmachu.

Tremont House szczęśliwie przetrwał niezwykłą operację, ale jego dalsza historia nie trwała długo. W 1871 roku, zaledwie dziesięć lat po podniesieniu, hotel został zniszczony podczas wielkiego pożaru Chicago. Na jego miejscu wybudowano później kolejny gmach noszący tę samą nazwę.

Niniejszy tekst powstał na podstawie najnowszej książki Simona Jenkinsa "Krótka historia Ameryki. Od herbatki bostońskiej do Trumpa" (Wydawnictwo Rebis, Poznań 2026).

Książkę można zamówić w wielu księgarniach, w tym w empiku pod tym linkiem.