Cud na rzece Hudson. Tak uratowano 155 osób

15 stycznia 2009 r. Airbus A320 linii US Airways wystartował z nowojorskiego lotniska LaGuardia. Lot numer 1549 miał zakończyć się w Charlotte w Karolinie Północnej. Na pokładzie znajdowało się 150 pasażerów i pięcioro członków załogi.

Początkowo wszystko przebiegało zgodnie z planem. Samolotem sterował pierwszy oficer, a maszyna nabierała wysokości. Około dwóch minut po starcie Airbus wleciał jednak w stado bernikli kanadyjskich.

Ptaki dostały się do obu silników, powodując poważne uszkodzenia. Choć niektóre elementy nadal się obracały, silniki przestały wytwarzać ciąg wystarczający do dalszego lotu. Samolot znajdował się wówczas na wysokości niespełna kilometra.

Załoga musiała w ciągu kilkudziesięciu sekund ocenić sytuację i podjąć decyzję o dalszym postępowaniu. Bez odpowiedniego ciągu silników Airbus mógł jedynie szybować, stopniowo tracąc wysokość. Każda chwila ograniczała możliwości bezpiecznego lądowania.

Kapitan Chesley Sullenberger przejął sterowanie i uruchomił pomocniczą jednostkę zasilającą, która mogła zapewnić energię potrzebną do działania części systemów samolotu. W tym czasie pierwszy oficer rozpoczął wykonywanie procedury przewidzianej na wypadek utraty ciągu obu silników.

Piloci pozostawali w kontakcie z kontrolerami ruchu lotniczego. Początkowo rozważano powrót na LaGuardię, a następnie lądowanie na lotnisku Teterboro w New Jersey.

Sullenberger uznał jednak, że samolot nie ma wystarczającej wysokości i prędkości, aby bezpiecznie dotrzeć do któregokolwiek z tych miejsc. Zdecydował się skierować maszynę nad Hudson, gdzie znajdował się długi odcinek otwartej wody.

Ze względu na niewielką wysokość piloci nie zdążyli wykonać całej procedury awaryjnej. Musieli skupić się na najważniejszych czynnościach, przede wszystkim utrzymaniu kontroli nad samolotem i przygotowaniu go do wodowania. Jednocześnie przekazywali informacje kontrolerom oraz ostrzegli pasażerów przed zbliżającym się lądowaniem.

Niespełna sześć minut po starcie Airbus zetknął się z powierzchnią Hudsonu. Wodowanie zakończyło się pomyślnie, ale samolot został uszkodzony. Oderwał się lewy silnik, a przez uszkodzoną tylną część kadłuba do wnętrza zaczęła napływać woda.

Personel pokładowy natychmiast rozpoczął ewakuację. Ponieważ tylna część samolotu była zalewana, pasażerów kierowano do przednich wyjść i na skrzydła. Przednie zjeżdżalnie ewakuacyjne mogły również służyć jako tratwy ratunkowe.

Airbus był wyposażony w sprzęt przeznaczony do ewakuacji po wodowaniu, choć na tej trasie nie był on obowiązkowy. Amerykańska Narodowa Rada Bezpieczeństwa Transportu (NTSB) wskazała później, że jego obecność pomogła uratować wszystkich znajdujących się na pokładzie. Duże znaczenie miały również odpowiednie przygotowanie personelu kabinowego i współpraca pilotów.

Pasażerowie wydostali się z samolotu, ale nadal znajdowali się w niebezpieczeństwie. Temperatura wody wynosiła około 5 st. C, a wiele osób czekało na pomoc na skrzydłach i tratwach. Nie było wiadomo, jak długo uszkodzony Airbus utrzyma się na powierzchni.

Pierwszy prom dotarł do samolotu zaledwie kilka minut po wodowaniu. W ciągu następnych minut podpłynęło sześć kolejnych jednostek, których załogi rozpoczęły zabieranie pasażerów.

Na Hudsonie regularnie kursowały promy pasażerskie łączące Nowy Jork z New Jersey. Ich kapitanowie znajdowali się więc stosunkowo blisko miejsca wypadku i mogli szybko zareagować.

Manewrowanie w pobliżu uszkodzonego Airbusa wymagało jednak ostrożności. Załogi musiały uważać, aby fale wywołane przez podpływające jednostki nie zalały samolotu ani nie strąciły ludzi stojących na skrzydłach.

Ratownicy podawali pasażerom liny i kamizelki ratunkowe, pomagając im dostać się na pokłady promów. W akcji uczestniczyli także podróżni znajdujący się na jednostkach.

Kapitan Vincent Lombardi wspominał później, że jego załoga uratowała 56 osób oczekujących na skrzydle i tratwach. Z kolei prom dowodzony przez Brittany Catanzaro zabrał kolejnych 24 rozbitków.

Wkrótce do pomocy dołączyli policjanci, strażacy, straż przybrzeżna oraz inne służby ratownicze z obu brzegów Hudsonu. Dzięki współpracy wielu jednostek możliwe było szybkie zabranie ludzi z wody i uszkodzonego samolotu.

Według danych Federalnej Administracji Lotnictwa (FAA) ewakuację zakończono w ciągu około 20 minut od wodowania.

Wszyscy ze 155 pasażerów i członków załogi przeżyli. Poważne obrażenia odniosło czworo pasażerów i jedna stewardesa.

Ocalenie ludzi znajdujących się na pokładzie lotu 1549 było zasługą nie tylko decyzji Sullenbergera o wodowaniu, ale również pozostałych członków załogi oraz kapitanów i pasażerów promów, którzy natychmiast przystąpili do akcji ratunkowej.