Kradzież Mona Lisy. Dlaczego policja przesłuchała Picassa?

Mona LisaMona Lisa
Źródło zdjęć: © Domena publiczna | Leonardo da Vinci

Kiedy w sierpniu 1911 r. z Luwru skradziono Mona Lisę, wśród osób przesłuchiwanych przez policję znalazł się Pablo Picasso. Malarz nie miał nic wspólnego z kradzieżą słynnego obrazu. Śledczy zainteresowali się nim z powodu dwóch rzeźb, które kilka lat wcześniej wyniesiono z muzeum.

Kradzież Mony Lisy

21 sierpnia 1911 r. z paryskiego Luwru zniknęła Mona Lisa Leonarda da Vinci. Kradzież odkryto dopiero następnego dnia. Policja rozpoczęła szeroko zakrojone śledztwo, jednak przez pierwsze tygodnie nie udało się ustalić, kto wyniósł obraz z muzeum.

Jednym z tropów okazała się działalność Géry'ego Piéreta, byłego sekretarza poety Guillaume'a Apollinaire'a. Mężczyzna miał już na koncie kradzieże z Luwru. W 1907 r. wyniósł stamtąd dwie rzeźby iberyjskie. Jedną sprzedał Picassowi, a druga trafiła do Apollinaire'a.

Kiedy śledczy zaczęli badać wcześniejsze kradzieże Piéreta, zainteresowali się również osobami, które weszły w posiadanie skradzionych przedmiotów. Wśród nich znaleźli się obaj artyści.

Skradzione rzeźby

Piéret znał Apollinaire'a od 1904 r. To właśnie poeta przedstawił go Picassowi. Skradzione z Luwru rzeźby znalazły się w otoczeniu malarza w okresie, gdy pracował nad słynnym obrazem Panny z Awinionu.

Sztuka iberyjska wywarła wpływ na jego twórczość, nie wiadomo jednak, czy zdawał sobie sprawę z nielegalnego pochodzenia zakupionego przedmiotu.

Institut national d'histoire de l'art wskazuje, że Picasso i Apollinaire prawdopodobnie nie wiedzieli o kradzieży. Museu Picasso również podkreśla, że wiedza malarza o pochodzeniu rzeźb pozostaje niepewna.

Po zniknięciu Mona Lisy Piéret postanowił wykorzystać zainteresowanie prasy kradzieżą. 29 sierpnia 1911 r. sprzedał redakcji "Paris-Journal" kolejną rzeźbę za 250 franków, twierdząc, że również wyniósł ją z Luwru.

Sprawa szybko nabrała rozgłosu. Informacje o wcześniejszych kradzieżach Piéreta pojawiły się w gazetach, a Picasso i Apollinaire zaczęli obawiać się konsekwencji posiadania dwóch pozostałych rzeźb.

Przesłuchanie Picassa

Artyści postanowili zwrócić skradzione przedmioty. 5 września 1911 r. Apollinaire anonimowo przekazał obie rzeźby redakcji "Paris-Journal", prosząc, aby gazeta oddała je Luwrowi.

Próba zachowania anonimowości zakończyła się niepowodzeniem. Nazwisko poety wyszło na jaw, a 7 września policja zatrzymała go pod zarzutem współudziału w kradzieży. Apollinaire trafił do paryskiego więzienia La Santé.

Sam Piéret pozostawał nieuchwytny. Śledczy zaczęli przesłuchiwać osoby z jego otoczenia, próbując ustalić, kto wiedział o wcześniejszych kradzieżach i czy miały one związek ze zniknięciem Mona Lisy.

W ten sposób policja zainteresowała się Picassem. 12 września Apollinaire został doprowadzony do sędziego śledczego, gdzie skonfrontowano go z malarzem. Picasso zaprzeczył udziałowi w kradzieży. Nie znaleziono dowodów, które wskazywałyby, że miał cokolwiek wspólnego ze zniknięciem obrazu Leonarda da Vinci.

Jeszcze tego samego wieczoru Apollinaire został tymczasowo zwolniony. W styczniu 1912 r. poeta został uniewinniony. Picasso również nie poniósł odpowiedzialności za kradzież Mona Lisy.

Prawdziwy złodziej obrazu

Śledztwo dotyczące Picassa i Apollinaire'a nie doprowadziło do odnalezienia obrazu. Obaj artyści zostali wciągnięci w sprawę z powodu znajomości z Piéretem i posiadania rzeźb skradzionych z Luwru. Nie ustalono, aby którykolwiek z nich wiedział, gdzie ukryto Mona Lisę.

Prawdziwym sprawcą kradzieży okazał się Vincenzo Peruggia, włoski rzemieślnik, który wcześniej pracował w Luwrze. Przez ponad dwa lata przechowywał obraz, a następnie próbował sprzedać go handlarzowi dzieł sztuki we Florencji.

Właśnie ta próba doprowadziła do odzyskania Mona Lisy w 1913 r. Okazało się, że Peruggia działał niezależnie od środowiska artystycznego, którym wcześniej interesowała się francuska policja.

Picasso nie został oskarżony o kradzież obrazu. Musiał jednak tłumaczyć się przed śledczymi z posiadania skradzionej rzeźby i swoich kontaktów z Piéretem. Wystarczyło to, aby jego nazwisko na trwałe związało się z jedną z najsłynniejszych kradzieży dzieł sztuki w historii.

Wybrane dla Ciebie