Stanisław Leszczyński – ponad 88 lat
To najdłużej żyjący polski władca. Żył 88 lat i 4 miesiące! Pojawił się na świecie 20 października 1677 roku we Lwowie. Jego ojcem był podskarbi koronny Rafał Leszczyński, matką zaś Anna z Jabłonowskich. W młodości otrzymał staranne wykształcenie. Znał francuski, włoski, niemiecki oraz łacinę.
W wieku 27 lat (1704) Stanisława Leszczyńskiego wybrano na króla Polski. Został nim dzięki sprzyjającemu splotowi okoliczności – sukcesom militarnym swego patrona, króla szwedzkiego Karola XII, który wymusił na ówczesnym królu polskim Auguście II Mocnym abdykację.
Panowanie Leszczyńskiego skończyło się wraz z militarną klęską Szwedów w 1709 roku, zadaną im przez Rosjan. Po tym wydarzeniu Stanisław przez kilka lat tułał się po Europie.
Po raz kolejny szczęście do Stanisława Leszczyńskiego uśmiechnęło się w 1733 roku. Zebrana pod Warszawą szlachta ogłosiła go swoim królem. Wybór ten nie spodobał się jednak polskim sąsiadom (Austrii, Saksonii oraz Rosji), którzy w drodze interwencji zbrojnej sprawili, iż król musiał opuścić kraj.
Ostatnie lata życia Stanisław Leszczyński spędził w Lotaryngii, której został nawet dożywotnim władcą. Co zadecydowało o tym, iż król przeżył aż 89 lat?
Raczej nie nałogowe palenie fajki, co praktykował od wczesnych lat życia. Z drugiej strony Leszczyński był okazem zdrowia i starał się dobrze odżywiać.
Stanisław Leszczyński zmarł 23 lutego 1766 roku w Lunéville. Niewykluczone, iż król pożyłby na tym świecie dłużej, gdyby nie nieszczęśliwy wypadek z jego udziałem 5 lutego tego samego roku, kiedy zapalił się jego strój od iskry z kominka.
Stanisław doznał wówczas rozległych poparzeń, po czym zmarł po długiej agonii kilkanaście dni później.
Władysław Jagiełło – około 82 lata
To pierwszy przedstawiciel dynastii Jagiellonów na tronie Polski. Jak się powszechnie uważa, był jednocześnie najstarszym z członków tego rodu. Przeżył aż około 82 lata, co na tamte czasy stanowiło nie lada wyczyn.
Podany wyżej wiek jest jedynie orientacyjny. W rzeczywistości nie wiadomo, kiedy król ten (od 1386 roku) pojawił się na świecie. W starszej nauce sugerowano, iż Jogaiło (bo tak brzmiało jego imię w języku litewskim) urodził się około 1352 roku.
W nowszej nauce wysunięto natomiast taką tezę, iż nastąpiło to dopiero 10 lat później, około 1362 roku. Nadal jednak wielu badaczy sądzi, iż bliższa prawdy jest pierwsza z wymienionych dat.
Władysław Jagiełło zmarł 1 czerwca 1434 roku w Gródku. Na chwilę przed zgonem mocno przeziębił się. W świetle źródeł, nastąpiło to, gdy słuchał śpiewu słowików!
Organizm Władysława był chyba wówczas zbyt słaby, skoro nie zdołał finalnie wykaraskać się z chwilowego – jak się mogło wydawać – przeziębienia.
Można postawić tezę, iż o długowieczności Władysława Jagiełły zadecydował głównie jego zdrowy tryb życia. Na tym polu zdecydowanie wyróżniał się na tle pozostałych polskich panujących.
Król jak mało kto zdrowo się odżywiał. Nie pił praktycznie w ogóle alkoholu i w bardzo dużych ilościach spożywał wodę. Jego menu było nad wyraz urozmaicone. Jadł różnego rodzaju ryby, owoce i warzywa. Z dostępnych źródeł wynika również, iż zajadał się serami.
Jakby tego było jeszcze mało, Władysław był bardzo aktywny fizycznie. Na potęgę polował. Udawał się na łowy, kiedy tylko mógł. Uganianie się za dzikim zwierzem niewątpliwie pomagało królowi w pozostaniu w odpowiedniej kondycji pomimo upływającego czasu.
Wybrana bibliografia
-Banasiak T., Top 3 Najdłużej żyjący polscy królowie [https://kronikarium.pl/top-3-najdluzej-zyjacy-polscy-krolowie/].
-Cieślak E., Stanisław Leszczyński, Wrocław 1994.
-Kosman M., Władysław Jagiełło, Warszawa 1968.
