Finansowa tajemnica Hitlera. Skąd miał pieniądze na wojnę?

Niemieccy przemysłowcy chętnie wspierali finansowo Adolfa Hitlera od początku jego kariery politycznej, zaś wielu z nich znalazło się nawet w szeregach partii nazistowskiej. Znani ekonomiści Walter Funk i Hjalmar Schacht zostali mianowani przez führera ministrami gospodarki III Rzeszy.

Po puczu monachijskim rodzina Beichstein udzieliła Hitlerowi dużej pożyczki. Z kolei renomowany przemysłowiec Emil Kirdorf podarował mu aż 100 tys. marek.

Niemieccy przedsiębiorcy z przyjemnością sponsorowali Hitlera ze względu na jego popularność oraz możliwość zdobycia nowych wpływów. W lutym 1933 roku na spotkaniu z przemysłowcami dyktator III Rzeszy obiecał im, że nie naruszy własności prywatnej oraz że będzie zwalczał komunizm.

Dzięki wsparciu finansowemu bogatych ludzi Adolf Hitler mógł skupić się na sprawowaniu władzy oraz prowadzeniu zbrojeń. Te ostatnie były finansowane przez obligacje „MeFo”, które wprowadził do obiegu minister Schacht. Były one gwarantowane przez Reichsbank.

Adolf Hitler zyskał sympatyków również w Stanach Zjednoczonych. Henry Ford, który podobnie jak Hitler był antysemitą, przesyłał mu grube pieniądze, pozwalające wieść dostatnie życie. Doszło nawet do tego, iż Hitler powiesił portret Forda w swoim gabinecie.

Dwóch braci John Foster i Allan Dulles nawiązali w latach 20. XX wieku owocne kontakty z Schachtem. Dzięki tym kontaktom Hitler mógł liczyć na amerykańskie kredyty dla niemieckiej gospodarki. Pomogły mu one rozkręcić gospodarkę i umożliwiły finansowanie zbrojeń.

Przywódcę NSDAP wsparły dużymi kredytami banki Dilon Read, Harris Forbes i National City Company. Z kolei sponsorami Hitlera zostali Gerard Swope prezes General Eletric, Owen Young dyrektor German General Electric i Osram oraz Clark Miron z International General Eletric.

Amerykanie ignorowali całkowicie prześladowania Żydów w III Rzeszy i pierwsze obozy koncentracyjne. Uważali, że Hitlera należy wspomagać, ponieważ silne Niemcy będą skuteczną zaporą, która zatrzyma ekspansję ZSRR.

Ci, którzy dali führerowi kredyty z USA, pragnęli jedynie, żeby zostały spłacone. Bez tych pożyczek niemieckie zbrojenia doprowadziłyby do ogromnej zapaści w gospodarce III Rzeszy.

Wielu Francuzów i Anglików patrzyło przychylnie na Hitlera. Jego antysemityzm i niechęć do komunizmu zyskały mu wiele zwolenników w zachodniej Europy. Banki francuskie i brytyjskie dawały Niemcom ogromne kredyty, całkowicie ignorując to co się dzieje w III Rzeszy. Najważniejszy był dla nich czysty zysk. Także Szwecja, Holandia i Szwajcaria udzieliły pomocy finansowej Hitlerowi.

Pomimo pojawiających się w prasie informacji o niemieckich zbrojeniach, rząd Wielkiej Brytanii pozwalał na kredyty oraz zakupy przez III Rzeszę niektórych technologii (np. silników lotniczych  marki Rolls-Royce. Nie sprawdzano przy tym, do czego Niemcy używają zdobytych funduszy oraz zakupionej technologii. Premier Ramsay MacDonald obawiał się jedynie, że Hitler może odmówić spłaty angielskich pożyczek krótkoterminowych.

Natomiast kanclerz skarbu Neville Chamberlain uważał, że wszelkie próby nacisku na przywódcę nazistowskich Niemiec nic nie wskórają. Rezultaty takiego myślenia okazały się tragiczne. W 1934 roku Niemcy podpisały z Anglią korzystne umowy handlowe i pożyczkę w wysokości 750 tys. funtów.

Od tego momentu III Rzesza mogła nabyć angielskie surowce z imperium na korzystnych dla siebie warunkach. Jakby tego było jeszcze mało, Anglia przedłużyła terminy spłat kredytów do 1939 roku.

Dodatkowo szef Banku Anglii Montagu Norman pozwolił na przekazanie Niemcom 23 ton złota stanowiącego własność Czechosłowacji, z czym nie mógł pogodzić się późniejszy premier Wielkiej Brytanii Winston Churchill.

Bez wsparcia wielkiego kapitału Adolf Hitler byłby jedynie najwyżej bezrobotnym malarzem amatorem. Pieniądze otrzymane z różnych źródeł umożliwiły mu najpierw rozbudowę partii, dojście do władzy, rozpoczęcie zbrojeń, a na koniec wywołanie wojny.

Hitler wykorzystał antysemityzm, chciwość, krótkowzroczność i głupotę rządów Anglii, Francji, Stanów Zjednoczonych oraz zagranicznych banków. Główni winowajcy nie zostali nigdy ukarani.

• Forczyk R., Fall Weiss najazd na Polskę 1939, Poznań 2020.
• McDonough F., Czas Hitlera. Triumf 1933-1939, Poznań 2020.
• Wołoszański B., Honor żołnierza 1939, Warszawa 2010.
• Wołoszański B., Wiek Krwi, Kraków 2016.
• Wołoszański B., Sensacje XX wieku. II wojna światowa, Warszawa 1994.