Królowa Wiktoria – życie władczyni Anglii od kuchni

Czasami jednak podważa się powyższy obraz królowej. Mówi się, iż Wiktoria wręcz przeciwnie –  uwielbiała żartować i śmiała się, gdy ktoś powiedział jakiś zabawny dowcip.

Królowa Wiktoria, na co szczególnie trzeba zwrócić uwagę, zaczytywała się w książkach. Uwielbiała poezję. Fascynowała ją również twórczość XVIII-wiecznych pisarzy szkockich i angielskich. Czytała chętnie powieści historyczne autorstwa Waltera Scotta.

Dodatkowo Wiktoria Hanowerska analizowała powiązania dziejowe między Anglią a Szkocją. Mało kto dzisiaj wie, że historia była jej wielką pasją. Te zainteresowania zaszczepił w niej ponoć jej wuj, Leopold.

Czytaj również: Dla jednych bożyszcze, dla innych wróg. Jak wyglądało życie osobiste Winstona Churchilla?

Kolejną pasją królowej Wiktorii była muzyka. Chodziła często do opery. Wprost przepadała za utworami Pucciniego i Charlesa Gounoda. Pewnego razu rozmawiała osobiście z dwoma znanymi kompozytorami: Ryszardem Wagnerem i, co ciekawe dla polskiego czytelnika, z Ignacym Janem Paderewskim. Wykonania muzyczne tego drugiego zrobiły duże wrażenie na królowej.

Królowa Wiktoria również malowała, niemal przez całe swoje życie. Tworzyła liczne rysunki i akwarele. Szczególnie chętnie przenosiła na swoje płótna portrety swoich licznych dzieci i wnuków. Pod koniec życia niestety ze względu na pogłębiającą się chorobę oczu nie mogła już realizować się malarsko.

W ramach ciekawostki warto również wspomnieć o tanecznych uzdolnieniach królowej angielskiej. Wskazuje się, iż to Albert, jej mąż, nauczył ją dobrze tańczyć. Małżonek dodatkowo zaraził ją miłością do podróży. W ich trakcie królowa rozkoszowała się otaczającymi ją krajobrazami.

Królowa Wiktoria Hanowerska biegle posługiwała się kilkoma językami europejskimi. Umiała mówić po niemiecku, włosku, grecku, łacinie, francuskim i, rzecz jasna, angielsku.

Czytaj również: Szaleni wynalazcy II wojny światowej i ich odkrycia

Guwernantką królowej była Niemka Louise Lehnzen, która zajmowała się nią od 5 roku życia. W późniejszym okresie stała się ona powierniczką i zaufanym doradcą Wiktorii.

Ster rządów Wiktoria Hanowerska przejęła, mając 18 lat. Była wówczas jeszcze młodą dziewczyną, niedoświadczoną i niepewną tego, co ją czeka podczas jej panowania nad Anglią. Poddani ją cenili i szanowali.

Koronacja Wiktorii odbyła się 28 czerwca 1838 roku. Otrzymała prominentne tytuły, związane ze zwierzchnictwem nad całą Wielką Brytanią oraz Kościołem Anglii. Mogła odtąd mianować premiera oraz zatwierdzać ustawy.

Zamachów na życie królowej Wiktorii było kilka. Pierwszy zamach miał miejsce w 1840 roku, jednak zakończył się on zupełnym fiaskiem, zaś życie królowej i jej dziecku, które nosiła w swoim łonie, pozostało niezagrożone.

Na przestrzeni następnych lat zamachów przybywało. Zamachowcy najchętniej korzystali z pistoletu, za pomocą którego chcieli pozbawić życia Wiktorię. W 1842 roku podobnego czynu chciał dokonać John Bean, celujący w królową bronią naładowaną… tabaką i papierem. Prawdopodobnie zamierzał ją w ten sposób nastraszyć. Na szczęście dla zamachowca nie wyciągnięto poważniejszych konsekwencji – mężczyznę skazano na karę 18 miesięcy więzienia.

8 lat później królowa Wiktoria doznała uszczerbku na zdrowiu przez napaść ze strony Roberta Pate’a. Doskoczył on do powozu, w którym jechała i ranił ją w głowę. Niedoszłego królobójcę dosięgła za to odpowiednia kara.

Nie można by było mówić o królowej Wiktorii takiej, jaką ona była, bez jej męża, Alberta, syna księcia Saksonii-Coburg-Gotha. Poślubiła go mając nieco ponad 20 lat. Małżeństwo to zaaranżował wuj królowej, Leopold.

Małżeństwo Wiktorii i Alberta okazało się zgodne i trwałe. Albert wpłynął znacząco na kształtowanie się charakteru żony, która z porywczej i chwiejnej dziewczyny zmieniła się w poważną i stateczną kobietę.

Wiktoria i Albert mieszkali na ogół w Windsorze, choć odwiedzali również inne, należące do nich rezydencje. Sam Albert wykonał projekt szkockiego zamku w Balmoral, który bardzo spodobał się jego małżonce.

Albert zmarł w 1861 roku. Wstrząsnęło to całkowicie życiem królowej, która odtąd ubierała się tylko i wyłącznie na czarno, aby uczcić pamięć męża. Dodatkowo wycofała się z życia publicznego. Jej stan psychiczny był na tyle poważny, że podejrzewano, iż cierpi na podobną chorobę co jej przodek, król Jerzy III.

Czytaj również: Jerzy III Hanowerski. Szalony król angielski, którego zachowanie gorszyło wszystkich

Hemofilię, chorobę związaną ze słabym krzepnięciem krwi, można odziedziczyć bądź występuje ona samorodnie. W przypadku królowej Wiktorii, najbardziej znanej nosicielki tej choroby, nie wiadomo na pewno, czy władczyni ją odziedziczyła. Niewykluczone, iż nosicielką tej choroby była jej matka.

Nosicielkami hemofilii były też córki Wiktorii, księżniczki Alicja i Beatrycze. Choroba ta jednak, jak wiadomo, dotyka przede wszystkim mężczyzn. Najbardziej znanym przykładem zachorowania w rodzinie Wiktorii jest jej prawnuk, carewicz Aleksy Romanow.

Ciekawostką jest to, jak królowa Wiktoria Hanowerska zaspokajała swoje apetyty. Jedzenie stanowiło w jej przypadku remedium na smutek i stres. A tych nie brakowało. Podobnie zresztą jak potraw na stole władczyni.

Czytaj również: Smutny los angielskich królowych. Jak zakończyły życie żony Henryka VIII?

Śniadanie Wiktorii składało się z prawie 10 dań (zupy, przystawki, danie główne, mięsa, wina oraz deser). Żeby przygotować standardowy obiad na królewskim dworze, przyrządzano ponad 30 sztuk drobiu i niemal 20 kilogramów mięsiwa!

Taka dieta nie pozostała bez skutku dla zdrowia i wyglądu królowej. Przy wzroście niecałych 1,5 metra jej waga dobiegała 80 kilogramów.

Pod koniec życia Wiktorii stres okazał się na tyle silny, że zamiast wzbudzać apetyt, niwelował go. Nawet owsianka na mleku stanowiła wyzwanie dla osłabionego żołądka władczynią, która zmarła, ważąc niecałe 50 kilogramów.

Królowa Wiktoria Hanowerska dożyła 81 lat. Była najdłużej panującą władczynią Wielkiej Brytanii (rekord ten pobiła dopiero w 2015 roku jej prawnuczka Elżbieta II).

Niezwykle dobrze ją upamiętniono. Postawiono jej wiele pomników, które można podziwiać w całej Wielkiej Brytanii. Patronuje także niemałej liczbie stowarzyszeń, parków czy fundacji.

• Babilas D., Wiktoria znaczy zwycięstwo. Kulturowe oblicza zwycięskiej królowej, Warszawa 2012.

• Bidwell G., Wiktoria żona Alberta, przekł. A. Bidwell, Katowice 1977.

• Misztal M., Królowa Wiktoria, Wrocław 2010.

• https://www.rp.pl/Historia/305079935-Wiktoria-wladczyni-polowy-swiata.html.

Autor: Alicja Samp