Najbogatsi ludzie średniowiecza. Tak dorobili się swoich fortun

Urodził się w 1028 roku. Nazywano go często bękartem, ponieważ jego ojciec spłodził go z kochanką. Był synem Roberta I Wspaniałego, który był również nazywany Diabłem. Wilhelma bardzo drażniło to, że wytykano mu w młodości jego pochodzenie z nieprawego łoża. Mimo to, nigdy nie wstydził się swojego rodowodu. Już w 1035 został wyznaczony na następcę tronu.

Kiedy zmarł ojciec Wilhelma, bardzo trudno było zdecydować, kto powinien zostać jego następcą. Lista nieślubnych dzieci jego ojca była bardzo długa. Jednak ostatecznie wybrano Wilhelma. Z decyzją osadzenia akurat jego na tronie nie zgadzała się spora ilość książąt, sądzących, że to właśnie oni powinni objąć władzę.

Z rozkazu Wilhelma Zdobywcy rozpoczęto rejestr budowli z szacunkiem ich wartości. Na tej zasadzie zaczęto ustalać podatek. Za jego panowania wprowadzono zasadę – wasal mojego wasala jest moim wasalem. W 1066 roku wraz z wojskami najechał Anglię. Po bitwie pod Hastings koronował się na króla Anglii. Budował on zamki, dwory i ogromne budowle. Wprowadził do państwa angielskiego system feudalny.

Wilhelm zmarł podczas wojny we Francji. Przed śmiercią przekazał władzę swojemu synowi – Wilhelmowi II Rudemu. Informacje na temat dokładnej ilości jego majątku nie są znane. Jednak na podstawie jego osiągnięć oraz zdobytych terytoriów, można stwierdzić, że posiadał on olbrzymią fortunę. Zdobył ją dzięki wprowadzonym podatkom.

Przyszedł na świat 6 marca 1459 roku w Augsburgu. Pochodził z rodziny Fuggerów. Jego rodzina zajmowała się przemysłem tkackim. Początkowo miał plany zostać duchownym. Mając 26 lat wyjechał do Wenecji, gdzie wziął ślub z Sybillą. Rozpoczął następnie pracę w rodzinnej firmie. Jako swoje pierwsze zadanie otrzymał polecenie wyjazdu do Austrii.

Miał tam rozeznać się w tematyce górnictwa, które do tamtej pory było mało znane dla przemysłowców tkanin. Jakub nie planował pójść w ślady działalności rodzinnej. Interesował się wydobywaniem surowców. W 1495 roku założył firmę wraz ze swoim kolegą. Przedsiębiorstwo skupiało się na handlu miedzią. Firma szybko zyskała ogromny przepływ pieniężny.

Po niedługim czasie firma najmłodszego Fuggera wyróżniała się na tle gospodarki europejskiej. Jego celem było zmonopolizowanie rynku kruszców. W 1519 roku pomógł Karolowi V Habsburgowi stać się cesarzem rzymskim za pomocą udzielonego kredytu na przekupienie głosujących.

Majątek tego nowożytnego bogacza, według różnych źródeł, mógł wynosić aż 2 miliony guldenów, co w XVI wieku stanowiło astronomiczną sumę. Po śmierci Jakuba w 1535 roku, jego niebotyczne bogactwo odziedziczył bratanek Anton. Jakub jeszcze za życia dzięki swojej fortunie mógł wywierać wpływ na otaczający go świat. Był uznawany za człowieka, który żył według własnych zasad.

Aurangzeb ujrzał po raz pierwszy światło dzienne 3 listopada 1618 roku. Był szóstym władcą Indii z wielkiego rodu Mogołów. Jego panowanie trwało aż czterdzieści dziewięć lat. Już od młodości przejawiał w sobie talenty dowódcze. Jako nastolatek był bardzo spokojny, unikał wszelkich używek oraz zabaw. Dość szybko rozpoczął swoją przygodę z władzą. W 1634 roku został gubernatorem Dekanu.

Dzięki działalności Aurangzeba, państwo Mogołów znacznie poszerzyło swoje terytoria. Wybory oraz polityka tego władcy były różnie oceniane już przez współczesnych. Był on też poddawany surowej krytyce. Swoje dochody zawdzięczał wprowadzonym cłom, podatkom oraz tzw. „dżizji”.

Jego roczny dochód wynosił 450 milionów funtów. Był on kilkukrotnie większy niż ten, którym mógł się pochwalić słynny „król Słońce” Ludwik XIV. Wykorzystywał swój majątek do budowania fortów i baz na terenie Indii. Przeznaczał on ogromne sumy na te projekty. Jego przekonania religijne były całkowicie odmienne do wiary jego poprzedników na tronie. Przestał on tolerować w swoim państwie hindusów.

Zabronił im budowania nowych świątyń. Hindusom nie można było brać ślubów mieszanych (pod względem wyznania). Co ciekawe, to on zburzył słynną twierdzę Golkondę. Po 1704 roku zaczął mieć obsesję na punkcie władzy oraz wojny. Przeznaczał on ogromne sumy pieniędzy na cele militarne. Jego panowanie doprowadziło do całkowitego upadku państwa.