Najodważniejszy żołnierz Ameryki. Historia Pascala Poolawa

Pascal Cleatus Poolaw przyszedł na świat w 1922 roku w Oklahomie. Należał do plemienia Kiowa, którego wojownicy przez stulecia słynęli z odwagi na rozległych przestrzeniach Wielkich Równin. Przodkowie Pascala polowali na bizony i bronili swoich ziem przed napierającymi ze wschodu osadnikami. Ta tradycja waleczności kształtowała tożsamość młodego mężczyzny, który dorastał słuchając opowieści o dawnych bitwach.

Gdy Europa pogrążyła się w II wojnie światowej, Poolaw zdecydował się wstąpić do armii Stanów Zjednoczonych. Trafił do 4 Dywizji Piechoty, jednej z głównych jednostek szykowanych do inwazji na kontynent europejski. Przed młodym Kiowa leżała droga przez Atlantyk i walka na ziemiach, o których jego przodkowie nigdy nie słyszeli.

Podróż z Oklahomy do Europy oznaczała dla Poolawa wejście w zupełnie inny świat. Wojna przemysłowa XX wieku różniła się od starć kawaleryjskich na preriach, ale odwaga i gotowość do poświęcenia pozostawały takie same. Młody żołnierz miał wkrótce dowieść, że tradycje wojownicze jego ludu nie są jedynie wspomnieniem przeszłości.

Czerwiec 1944 roku przyniósł Poolawowi chrzest bojowy na francuskim wybrzeżu. Lądowanie w Normandii rzuciło go w sam środek walki o wyzwolenie Europy spod okupacji niemieckiej. Plaże usiane ciałami poległych, nieustanny huk artylerii i chaos pierwszych godzin inwazji stanowiły próbę, której wielu żołnierzy nie przetrwało. Pascal przeżył i ruszył w głąb kontynentu wraz ze swoją dywizją.

Kilka miesięcy później Poolaw znalazł się w samym centrum niemieckiej kontrofensywy w Ardenach. Grudniowy atak Wehrmachtu zaskoczył siły alianckie pośród zaśnieżonych lasów Belgii i Luksemburga. Temperatury spadały poniżej zera, a walki toczyły się w warunkach skrajnie trudnych dla obu stron.

Podczas zmagań w Ardenach Poolaw zdobył swoją pierwszą Srebrną Gwiazdę, jedno z najwyższych odznaczeń bojowych w armii amerykańskiej. Otrzymał również pierwsze Purpurowe Serce za rany odniesione w walce. Te dwa medale zapoczątkowały kolekcję, która miała rosnąć przez kolejne dekady służby na różnych frontach.

Zaledwie 5 lat po zakończeniu działań w Europie Poolaw znalazł się na Półwyspie Koreańskim. Siły ONZ odpierały tam inwazję komunistycznej Północy, a walki toczyły się w górskim terenie odmiennym od wszystkiego, czego żołnierz doświadczył wcześniej. We wrześniu 1950 roku Pascal poprowadził swoich ludzi przez pozycje nieprzyjaciela.

Atak przerodził się w bezpośrednie starcie wręcz z obrońcami wrogich umocnień. Ta szarża, granicząca z szaleństwem, pozwoliła reszcie kompanii wykonać wyznaczone zadanie bojowe. Poolaw udowodnił, że potrafi nie tylko przetrwać w ogniu, ale również prowadzić innych żołnierzy do zwycięstwa.

Kolejny przełomowy moment nadszedł w kwietniu 1951 roku. Pluton Poolawa wpadł w pułapkę pod koncentrycznym ogniem karabinów maszynowych i moździerzy. Pozycja wydawała się nie do utrzymania, a żołnierze ginęli jeden po drugim. W tej sytuacji dowódca podjął decyzję, która mogła go kosztować życie.

Celowo wystawił się na ostrzał przeciwnika, odciągając uwagę od swoich ludzi. Takie działanie dawało podwładnym szansę na zmianę pozycji lub wycofanie się. Poolaw przeżył, otrzymując kolejne odznaczenia i kolejne blizny, które dołączyły do śladów walk z europejskiego teatru działań.

Oficjalnie Poolaw zakończył służbę w 1962 roku. Miał wówczas 40 lat, ciało znaczone ranami i 4 synów, którzy poszli w jego ślady, wybierając mundur armii amerykańskiej. Jeden z nich, Pascal Junior, stracił nogę podczas eksplozji w Wietnamie. Kolejny syn miał wkrótce trafić do strefy działań wojennych w Azji Południowo-Wschodniej.

Regulamin armii zabraniał wysyłania 2 członków tej samej rodziny do strefy bojowej bez ich świadomej zgody. Poolaw wykorzystał tę zasadę w nieoczekiwany sposób. Wrócił do czynnej służby, licząc że jego obecność w Wietnamie ochroni syna przed skierowaniem na ten front. Miał wówczas 45 lat i więcej medali niż niejeden oficer wysokiego stopnia.

Decyzja o powrocie do walki w tym wieku budziła zdumienie wśród młodszych żołnierzy. Poolaw nie szukał chwały ani dodatkowych odznaczeń. Kierowała nim troska ojca, który gotów był ryzykować własne życie, by chronić dzieci. Trafił do Wietnamu na 3 tury służby bojowej.

7 listopada 1967 roku oddział Poolawa operował w pobliżu Loc Ninh, przy granicy z Kambodżą. Żołnierze wkroczyli na rozległą plantację kauczukowców, nie wiedząc, że przeciwnik przygotował zasadzkę. Ogień snajperski, eksplozje min i rakiet spadły na Amerykanów w jednej chwili.

Poolaw bez wahania pobiegł do przodującej sekcji, która przyjęła główne uderzenie ataku. Organizował obronę, wydawał rozkazy, wyciągał rannych spod ostrzału. Sam otrzymał trafienie, ale nie przerwał działania. Podniósł kolejnego rannego żołnierza i ruszył z nim ku osłonie.

Śmiertelny pocisk trafił go w chwili, gdy niósł towarzysza do bezpiecznego miejsca. Pascal Cleatus Poolaw zginął tak, jak walczył przez ponad 4 dekady służby. Oddał życie nie za abstrakcyjną ideę, lecz za konkretnego człowieka, którego próbował ocalić.

Nazwisko wojownika z plemienia Kiowa widnieje na pomniku weteranów Wietnamu w Waszyngtonie. Narodowa Galeria Sław Rdzennych Amerykanów wprowadziła je do swoich zbiorów w 2019 roku, ponad pół wieku po śmierci jednego z najbardziej odznaczanych szeregowych żołnierzy w historii amerykańskich sił zbrojnych.

- Pascal C. Poolaw Sr. [https://www.herocards.us/hero38]

- Native American Voices: First Sergeant Pascal Poolaw [https://nationalvmm.org/first-sergeant-pascal-poolaw/]

-Pascal Poolaw Sr. [https://news.va.gov/81367/veteranoftheday-army-veteran-pascal-cleatus-poolaw-sr/]