Oblężenie Paryża przez wikingów (885-886). Jedna z najdłuższych bitew w historii Paryża

Paryż nie był im obcy. W 845 roku Ragnar Lodbrok udowodnił, że miasto nie jest w stanie się bronić. Przepłynął Sekwanę, spalił, co tylko się dało, i zmusił króla Karola Łysego do zapłacenia gigantycznego okupu. Po nim przyszli kolejni.

Najazdy powtarzały się regularnie, a Frankowie nauczyli się jednego – jeśli nie mogą walczyć, muszą płacić. Ale w 885 roku paryżanie postanowili powiedzieć „dość”.

Wikingowie przypłynęli w sile, jakiej Paryż jeszcze nie widział. Ich flota liczyła prawdopodobnie około 700 okrętów, a na pokładach mogło znajdować się nawet 30 000 wojowników. Liczby budziły grozę. Nawet jeśli nie każdy z nich był doświadczonym wojownikiem, samą swoją obecnością tworzyli siłę, której nikt nie mógł zignorować.

Na czele najeźdźców stał Zygfryd, jarl o nieposkromionej ambicji, który chciał powtórzyć sukcesy swoich poprzedników. Wikingowie nie zamierzali zadowolić się zwykłym grabieniem i odpłynięciem. Tym razem chcieli zdobyć Paryż i zrobić z niego nową bazę wypadową do dalszych podbojów.

Na pierwszy rzut oka sytuacja obrońców wyglądała dramatycznie. Miasto było słabo obsadzone. Miało bowiem niewielki garnizon, a wojska króla Karola Otyłego znajdowały się daleko na południu.

Jednak Paryż miał dwóch ludzi, którzy nie zamierzali się poddać. Pierwszym był hrabia Odon – arystokrata, który miał dość uległości francuskich władców wobec wikingów.

Drugim był natomiast biskup Gozlin, duchowny o sercu wojownika. Wspólnie podjęli decyzję: nie będzie żadnych negocjacji, żadnych okupów.

Władze miasta nie były bezbronne. Kluczową rolę w obronie odegrały dwa masywne mosty zbudowane na Sekwanie, tzw. „mosty Karola”. Były solidne, wzmocnione wieżami obronnymi i stanowiły skuteczną przeszkodę dla wikingów.

25 listopada 885 roku najeźdźcy zażądali otwarcia bram. Gdy odmówiono, rozpoczęło się oblężenie.

Wikingowie próbowali przebić się przez mury, podpalili drewniane konstrukcje, a nawet użyli machin oblężniczych, co u nich było rzadkością. Rzucali na mury Paryża wszystko, co mieli, ale miasto nie ustępowało.

W pewnym momencie oblężenie przerodziło się w impas. Wikingowie nie mogli sforsować murów, ale paryżanie nie mieli wystarczających sił, by ich rozgromić.

Na początku 886 roku sytuacja obrońców stawała się coraz trudniejsza. Mieszkańcy byli głodni, choroby szerzyły się wśród wojowników. W maju 886 roku umarł biskup Gozlin, jeden z kluczowych przywódców obrony.

Hrabia Odon robił, co mógł, ale desperacko potrzebował pomocy. W końcu gdy ta nadeszła w osobie Karola III Otyłego, obrońcy uwierzyli, że losy bitwy się odwrócą.

Ale Karol miał inne plany. Zamiast walczyć, zaproponował wikingom układ. Zapłacił im ogromny okup i… pozwolił plądrować Burgundię. Obroniony Paryż musiał patrzeć, jak jego wrogowie odpływają, nietknięci, do nowych podbojów!

Hrabia Odon był wściekły. Mieszkańcy miasta czuli się zdradzeni.

Oblężenie Paryża przez wikingów miało daleko idące skutki. Przede wszystkim pokazało, że Frankowie mogli walczyć z północnymi najeźdźcami i odnosić sukcesy. Nawet w sytuacji, gdy byli w mniejszości.

Po śmierci Karola Otyłego to właśnie Odon, który tak wsławił się podczas obrony Paryża, został królem zachodnich Franków.

• Barkowski R. F., Paryż 885-886, Warszawa 2023.