Od kelnerki do baronowej. Niezwykła historia Blanki Delacroix

Po bankructwie ojca, który w dodatku popadł w obłęd, młoda Blanka musiała radzić sobie w życiu sama. Początkowo pracowała jako kelnerka w Bordeaux, a następnie, idąc w ślady starszej siostry Anieli, została kurtyzaną. W tym okresie związała się z byłym oficerem, Antonim Emanuelu Durrieux.

Los Blanki odmienił się podczas Wystawy Światowej w Paryżu w 1900 roku. Tam właśnie poznała Leopolda II. Król, zafascynowany urodą młodej Blanki, nawiązał z nią romans. Związek ten zaowocował narodzinami dwóch synów: Lucjana (1906-1984) i Filipa (1907-1914).

Narodziny dzieci króla z nieprawego łoża wywołały oburzenie na belgijskim dworze i w społeczeństwie. Szczególną uwagę zwracał przypadek młodszego syna, Filipa, który urodził się z deformacją lewej ręki, przypominającą okaleczenia, jakich dopuszczano się wobec ludności Konga.

Choć wady wrodzone zdarzały się już wcześniej w dynastii Koburgów, ta zbieżność była dla wielu symboliczna i potęgowała negatywne nastroje wokół króla i jego kochanki. Sam Leopold II był przekonany o swoim ojcostwie.

Po śmierci królowej Marii Henrietty w 1902 roku, Leopold II zdecydował się na odważny krok. Sprowadził Blankę do Brukseli i nadał jej tytuł baronowej Vaughan. Zamieszkała w willi połączonej mostkiem z pałacem królewskim. Król nazywał ją „Bardzo Piękną”, a ona jego „Bardzo Starym”.

Ich relacja, mimo różnicy wieku i kontrowersyjnego charakteru, opierała się na silnym uczuciu. Leopold, spragniony czułości i akceptacji, obsypywał Blankę drogimi prezentami i okazywał jej publicznie swoje przywiązanie.

Czytaj również: Dlaczego Napoleon chciał rozwodu z Józefiną? Tajemnice alkowy cesarza

Romans króla z Blanką Delacroix wywołał prawdziwą burzę. Duchowieństwo potępiało publicznie ten związek, a córki Leopolda II pisały listy do samego papieża, prosząc o interwencję.

Jednakże król, znany ze swojej upartości i autorytarnego charakteru, ignorował wszelkie protesty. Blanka, kobieta o prostych manierach i wybuchowym temperamencie, nie pasowała do wizerunku królewskiej kochanki, co dodatkowo podsycało negatywne emocje. Mimo to, Leopold wydawał się szczęśliwy u jej boku.

Czytaj również: Największa mistyfikacja w historii Rosji. Czy Aleksander I sfingował swoją śmierć?

Na kilka dni przed swoją śmiercią, w grudniu 1909 roku, Leopold II poślubił Blankę morganatycznie. Oznaczało to, że Blanka nie otrzymała tytułu królowej, a ich synowie nie mieli praw do tronu.

Po śmierci Leopolda II, Blanka opuściła Brukselę, unikając wrogo nastawionego dworu i społeczeństwa. Otrzymała znaczną fortunę, pochodzącą w dużej mierze z zysków z Konga, co przyniosło jej przydomek „Królowej Konga”.

W 1910 roku Blanka wyszła za mąż za swojego byłego kochanka, Antoniego Emanuelu Durrieux, który uznał ojcostwo synów Leopolda. Niestety, Durrieux roztrwonił znaczną część majątku Blanki, która resztę życia spędziła w skromniejszych warunkach, a swoje wspomnienia opisała w książce zatytułowanej „Prawie królowa”.

Czytaj również: Caryca Anna Romanowa. Najgorsza władczyni w historii Rosji?

• Adam Hochschild, Duch króla Leopolda. Opowieść o chciwości, terrorze i bohaterstwie w kolonialnej Afryce, Warszawa 2022.