Oskarżyła go o gwałt. O jej losie miał zdecydować pojedynek

Carrouges i Le Gris wywodzili się z normańskiej szlachty. Służyli hrabiemu Pierre’owi d’Alençon i początkowo utrzymywali bliskie stosunki. Le Gris został nawet ojcem chrzestnym syna Carrouges’a z pierwszego małżeństwa.

Przyjaźń zaczęła się rozpadać, gdy Le Gris zdobywał coraz większe względy hrabiego. Otrzymywał dobra ziemskie, o które zabiegał również Carrouges. Kolejne spory majątkowe pogłębiały wzajemną niechęć.

Szczególne kontrowersje wywołała posiadłość Aunou-le-Faucon, związana wcześniej z rodziną Marguerite. Trafiła do Le Gris, a Carrouges bezskutecznie próbował odzyskać ją na drodze prawnej.

W 1384 roku dawni przyjaciele publicznie okazali sobie pojednanie podczas spotkania towarzyskiego. Ich konflikt nie został jednak rzeczywiście zażegnany.

Według zeznań Marguerite 18 stycznia 1386 roku Le Gris przybył do domu jej teściowej w Capomesnil. Jean de Carrouges przebywał wówczas w Paryżu, a pozostali domownicy byli nieobecni.

Kobieta utrzymywała, że do środka najpierw dostał się Adam Louvel, który pomógł Le Gris przeprowadzić napaść. Oskarżony stanowczo zaprzeczał, twierdząc, że w tym czasie znajdował się gdzie indziej.

Po powrocie mąż Marguerite podjął działania prawne. Sprawa najpierw trafiła przed hrabiego d’Alençon, protektora Le Gris. Carrouges nie zaakceptował sposobu jej rozpatrzenia i odwołał się do królewskiego wymiaru sprawiedliwości.

Ostatecznie oskarżenie rozpoznawał Parlement paryski, najwyższy sąd królewski. Jego nazwa nie oznaczała parlamentu ustawodawczego w dzisiejszym rozumieniu. Sędziowie przesłuchiwali strony i analizowali przedstawione argumenty.

W średniowieczu pojedynek sądowy mógł stanowić prawnie dopuszczony sposób rozstrzygnięcia sporu. Opierał się na wierze, że Bóg nie pozwoli zwyciężyć stronie dopuszczającej się krzywoprzysięstwa.

W drugiej połowie XIV wieku takie postępowania należały już jednak do rzadkości.

Walka Carrouges’a i Le Gris nie była prywatną zemstą dwóch rycerzy. Dopuścił ją sąd po przeprowadzeniu postępowania, nadając wynikowi znaczenie prawne.

Dla Marguerite stawka była szczególnie wysoka. Sama nie miała możliwości rozstrzygnięcia oskarżenia z bronią w ręku, lecz porażka męża oznaczałaby uznanie jej zeznań za fałszywe. W konsekwencji mogła zostać skazana na śmierć.

W obronę Le Gris zaangażowany był prawnik Jean Le Coq. Pozostawił zapiski, które stanowią dziś jedno z najważniejszych świadectw procesu. Zachowały się także relacje kronikarskie, choć ich autorzy nie byli zgodni we wszystkich szczegółach.

Pojedynek odbył się na terenie Saint-Martin-des-Champs. Obserwowali go król Karol VI i liczni widzowie. Carrouges został ranny, lecz ostatecznie zabił przeciwnika, który do końca zaprzeczał oskarżeniu.

Zwycięstwo oznaczało prawne uznanie stanowiska Carrouges’a i ochroniło Marguerite przed karą. Ciało Le Gris wystawiono następnie na szubienicy. Sam wynik walki nie pozwala jednak współczesnym historykom niezależnie ustalić, co wydarzyło się w Capomesnil.

Z czasem pojawiła się również historia o innym mężczyźnie, który miał przyznać się do napaści. Nie jest ona potwierdzonym ustaleniem procesu. Badacze odróżniają ją od zachowanych zeznań oraz dokumentów sądowych.

Carrouges otrzymał królewskie wynagrodzenie i został szambelanem. Dziesięć lat później uczestniczył w wyprawie krzyżowej zakończonej klęską pod Nikopolis. Dalsze losy Marguerite pozostają znacznie słabiej udokumentowane.