Przemysław I Noszak. W służbie cesarza i Śląska

Dla Przemysława los przewidział jednak coś zupełnie innego. Śmierć jego starszych braci sprawiła bowiem, że to właśnie on został następcą Kazimierza I.

Noszak w przeciwieństwie do wielu współczesnych mu władców, nie polegał wyłącznie na sile oręża. Jego głównym narzędziem była dyplomacja. Wyróżniała go umiejętność prowadzenia zakulisowych rozmów i przewidywania ruchów przeciwników. Był typowym realistą, który doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że losy księstwa cieszyńskiego zależą od układów zawieranych na europejskich dworach.

Kariera Przemysława zaczęła się na dworze cesarza Karola IV Luksemburskiego. Nauczył się tam dyplomatycznych niuansów, zdobywał wpływy i budował relacje, które miały zaprocentować w przyszłości.

Książę cieszyński szybko stał się jedną z kluczowych postaci w otoczeniu cesarza. W 1355 roku objął prestiżowy urząd sędziego nadwornego, co było dowodem na jego rosnące znaczenie.

Przemysław wyrobił sobie markę działającego skutecznie człowieka. W ciągu następnych dekad pełnił misje dyplomatyczne, których zasięg daleko wykraczał poza Śląsk. Jego zadaniem było negocjowanie przymierzy, zawieranie sojuszy i dbanie o interesy cesarza. Przemysław prowadził rozmowy z Brandenburgią, Francją i Anglią.

Największym sukcesem Noszaka było wynegocjowanie ślubu Anny Luksemburskiej z Ryszardem II, królem Anglii. Małżeństwo to wzmocniło pozycję Luksemburgów w Europie. Za swoją skuteczność Przemysław otrzymał hojną nagrodę – angielski monarcha przyznał mu rentę w wysokości 500 funtów szterlingów rocznie, co było sumą zawrotną nawet dla książąt Śląska.

Nie było to jednak jedyne jego osiągnięcie. Przemysław często decydował bowiem o losach całych królestw, stając się rozjemcą w różnorakich sporach. Potrafił przekonywać nawet najbardziej opornych władców i szukać kompromisów tam, gdzie dla innych było to praktycznie niemożliwe.

Przemysław I Noszak nie tylko działał na arenie międzynarodowej, ale także skutecznie powiększał swoje władztwo. Dzięki sprytowi i zręcznej polityce udało mu się przejąć kontrolę nad częścią księstwa bytomskiego. W 1384 roku zdobył połowę Głogowa i Ścinawy, a rok później kupił Strzelin. W jego ręce wpadł dodatkowo Oświęcim.

Nie było to jednak pokojowe przejmowanie władzy. Na Śląsku trwały w omawianym okresie ciągłe spory i konflikty o ziemie, a książęta często nie cofali się przed podstępami i zdradami. Przemysław musiał działać ostrożnie, balansując między lojalnością wobec cesarza a własnymi ambicjami.

Czytaj również: Przemysław II Cieszyński. Śląski dyplomata i wojownik

Jednym z najbardziej dramatycznych momentów w życiu Przemysława I Noszaka była śmierć jego syna, Przemysława oświęcimskiego, którego w 1406 roku zamordowano w Rybniku.

Według przekazów historycznych za tę zbrodnię odpowiadał książę raciborski Jan II Żelazny, który zlecił zabicie syna Noszaka. Sprawcę surowo ukarano, a po torturach jego ciało poćwiartowano i wrzucono do rzeki.

Czytaj również: Głubczyce. Zapomniane plemię ze Śląska

Schyłek panowania Przemysława I Noszaka był okresem umacniania pozycji rodu. Podzielił swoje księstwo, zabezpieczając przyszłość pozostałych synów. Zmarł 23 maja 1410 roku, a jego ciało spoczęło w cieszyńskim kościele św. Marii Magdaleny.

Choć dziś Przemysław I Noszak nie jest postacią powszechnie znaną, jego życie to przykład średniowiecznej polityki w najczystszej postaci. Potrafił lawirować między potężniejszymi władcami, wzbogacać swoje księstwo i budować relacje, które dawały mu wpływy sięgające daleko poza Śląsk. Był władcą, który z małego księstwa uczynił gracza na arenie europejskiej. A to to w średniowieczu potrafili tylko nieliczni.

Czytaj również: Bitwa w kraju Dziadoszan. Największe zwycięstwo Bolesława Chrobrego nad Niemcami

• Panic I., Książę cieszyński Przemysław Noszak (ok. 1332/1336-1410). Biografia polityczna, Cieszyn 1996.
• Panic I., Księstwo cieszyńskie w średniowieczu. Studia z dziejów politycznych i społecznych, Cieszyn 1988.
• Rajman J., Przemysław I Noszak, [w:] Leksykon biograficzny, Kraków 1999.
• Sperka J., Przemysław I Noszak, [w:] Książęta i księżne Górnego Śląska, Katowice 1995.