Sypialnia króla Stasia. Tajemnice, o których nie mówiono głośno

Stanisław August Poniatowski jako młodzieniec nie zwracał tak dużej uwagi na cielesne przyjemności. Pozostawał prawiczkiem aż do 23 roku życia. Najpierw poznał smak prawdziwej, choć niespełnionej, miłości. Zakochał się w swojej kuzynce, Elżbiecie Izabeli Czartoryskiej. Poniatowski miał z nią bardzo dobre relacje. Już jako dzieci spędzali ze sobą dużo czasu. Dorastając zaczął zauważać wiele jej zalet.

Elżbieta była piękną, młodą kobietą. Zdecydowanie wpisywała się w kanon piękna. Była niska, miała zaokrąglone ramiona, a jej stopy i dłonie były niewielkie. Stanisław widział w niej nie tylko piękno zewnętrzne, ale też wewnętrzne.

Ich relacja była bliska i bardzo zażyła. Uwielbiali razem czytać poezję, mieli wspólne zainteresowania. Elżbieta imponowała mu również swoim wykształceniem i intelektem.

Niestety ich uczucie nie miało szansy na dalszy rozwój. Szybko okazało się, że Stanisław nie jest dobrym kandydatem na męża Elżbiety. Oczywiście powodem była jego pozycja.

W tamtych czasach małżeństwa bardzo często były aranżowane i miały przynosić wymierne korzyści polityczne oraz finansowe. Ostatecznie Elżbieta wzięła ślub ze Stanisławem Lubomirskim, który był bardzo bogatym człowiekiem.

Zbieg wielu przypadków sprawił, że Stanisław August Poniatowski osiągnął sukces polityczny. Jak się okazuje, jego powodzenie u płci przeciwnej nie było przypadkowe. Był on niezwykle przystojny, delikatny i szarmancki. Kobiety uwielbiały w nim czułość, sentymentalność i dobre maniery. Oprócz tego miał oczywiście wysoką pozycję polityczną, więc władza jaką posiadał musiała być niezwykle atrakcyjna.

Stanisław korzystał z tych wszystkich cech bez skrupułów. Miał świadomość swojej atrakcyjności i dlatego często poznawał nowe kobiety. Wiele z nich miało mężów, którzy godzili się na to, a nawet było im to na rękę. Oddanie swojej żony w ręce króla było wówczas uważane za swego rodzaju wyróżnienie. Dodatkowo mogli oni nadać swoje nazwisko królewskiemu dziecku.

Poniatowski nie wybierał kobiet jedynie bogatych. Sypiał zarówno z tymi zamożnymi i wysoko postawionymi, jak i z tymi z niższych warstw społecznych. Co ciekawe, nie pozostawiał ich potem bez niczego. Najczęściej dbał o kobiety nawet po zakończeniu romansu. Wiele z nich mogło też liczyć na własne portrety, które wisiały w królewskim pałacu.

O wielu kochankach Stanisława Augusta Poniatowskiego pewnie już nigdy się nie dowiemy, ale niektóre z nich miały ogromny wpływ na jego życie i karierę. Jedną z takich kobiet była właśnie Katarzyna Wielka.

Jak to możliwe, że doszło do romansu między tą dwójką? Czy to dzięki Katarzynie Stanisław zasiadł na tronie? Żeby odpowiedzieć na te pytania trzeba cofnąć się do samych początków ich znajomości.

Stanisław wiele podróżował po świecie. Jak wiadomo, podróżując poznaje się różnych ludzi. Tak też było w przypadku młodego arystokraty. Na jednej ze swoich wypraw poznał Charlesa Hanbury’ego-Williamsa. Charles w 1755 roku został ambasadorem w Petersburgu, gdzie zabrał ze sobą Stanisława. Stanisław stał się nie tylko jego bliskim przyjacielem, ale zyskał też rolę sekretarza.

Tak właśnie Poniatowski trafił do Rosji, a tam bardzo szybko poznał księżną Katarzynę. Wejście z nią w bliskiej relacje mogło okazać się niezwykle korzystne dla Brytyjczyków. Kto nadawałby się do tego lepiej niż młody i przystojny Stanisław? Został postawiony w sytuacji bez wyjścia i tak właśnie rozpoczął się ich romans.

Cel został osiągnięty, Katarzyna stała się sojuszniczką Brytyjczyków. Stanisław zauroczył się w niej, ale zupełnie bez wzajemności. Katarzyna słynęła z zamiłowania do częstej zmiany kochanków i tak też się stało. Szybko znalazła sobie nowego faworyta, a Poniatowski poszedł w odstawkę. Wielu historyków twierdzi, że na pocieszenie dała mu koronę Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Stanisław nie zapomniał o Elżbiecie Izabeli Czartoryskiej. Wrócił do Polski, zasiadł na tronie, a ich relacje stawały się coraz bardziej zażyłe. Po jakimś czasie ta znajomość przerodziła się w romans. Mąż Izabeli o wszystkim wiedział i nie robił żadnych problemów. Świadczy o tym fakt, że osobiście odwoził ją do króla. Z tego romansu urodziła się córeczka i to mąż Izabeli uznał ją za własne dziecko.

Stanisław nie próżnował i w tym samym czasie wszedł w bliską relację z bratową Izabeli – Izabelą z Flemingów Czartoryską. Elżbieta Izabela była wściekła, bo nie miała dobrego kontaktu ze swoją bratową. Zawsze podkreślała, że jest ona brzydulą. Może bolało ją to, że Stanisław chciał dzielić łoże z dużo mniej urodziwą kobietą od niej samej, a może była to prawdziwa zazdrość o ukochanego.

Stanisław August Poniatowski miał jeszcze wiele kochanek. W swojej sypialni gościł nie tylko zamożne i dobrze sytuowane kobiety, ale również te z niższych sfer. Mógł korzystać ze swojej pozycji i robił to bez wahania. Wejście w bliską relację z królem uważane było za przywilej i powód do dumy.

-Zuzanna Ducka-Lubas, Kobiety króla Stasia [http://dziennik.com/wiadomosci/polska/kobiety-krola-stasia/]

-Zienkowska K., Stanisław August Poniatowski, Wrocław 2004.