Cztery udary Lenina. Wywróciły mu życie do góry nogami. I to dosłownie!

W ciągu następnych dni cały sztab specjalistów krzątał się wokół poszkodowanego, wykonując szereg rozmaitych badań. Sprowadzono najlepszych lekarzy z kraju i zagranicy. Słono płacono niemieckim medykom, lecz Lenin nie chciał widzieć ich na oczy.

Uwag chorego nie brano jednak w ogóle pod uwagę, zaś dyktator z czasem przyzwyczaił się do obecności cudzoziemców, jednakże najlepiej czuł się w towarzystwie rodzimych specjalistów.

Niniejszy tekst stanowi fragment książki dr Mariusza Sampa „Szach-mat. Jak umierali władcy Rosji”, wydanej nakładem wydawnictwa Hi:story (Kraków 2024).

W tych trudnych dla Lenina chwilach towarzyszyły mu żona Nadieżda i siostra Maria, które nie odstępowały go na krok. Pod ich nadzorem sparaliżowany dyktator wykonywał podstawowe działania arytmetyczne. Przez trzy godziny męczył się, by pomnożyć dwanaście przez siedem!

Mężczyznę uczono również pisać, lecz przez kilka tygodni nauki nie potrafił wypełnić kartki niczym innym jak tylko nieczytelnymi bazgrołami. W tym przygnębiającym stanie pacjent był kompletnie roztargniony, nie umiał wykonać podstawowych czynności, tracąc zdolność zapamiętywania nawet kilku prostych zdań.

Czytaj również: Mumia Lenina. Dyktatora próbowano zabić nawet po jego śmierci

Tymczasem Włodzimierz Iljicz powoli wracał do zdrowia. Zaczął stawiać pierwsze kroki i poruszać prawym ramieniem. Coraz więcej mówił, choć miał ogromne kłopoty z koncentracją i zebraniem myśli.

Po mniej więcej dwóch miesiącach od udaru tknięty paraliżem mężczyzna był już na tyle silny, by móc określić strategiczne i taktyczne cele Kominternu. W kolejnych miesiącach pracował przynajmniej po kilka godzin dziennie i pojawiał na publicznych spotkaniach.

31 października przywódca bolszewików uczestniczył w posiedzeniu partii, gdzie, jak wynika z zapisów lekarskich, „mówił z werwą, gromkim głosem, był spokojny, ani razu się nie pomylił. W domu słuchał muzyki, fortepian go nie denerwował, ale skrzypiec znieść nie mógł, zbyt silnie na niego działały”.

Z kolei 13 listopada „Włodzimierz Iljicz wystąpił na plenum Kongresu Kominternu i wygłosił przemówienie w języku niemieckim. Mówił płynnie, bez zająknienia, nie mylił się”.

Czytaj również: Dramat Romanowów. Przed śmiercią doświadczyli szeregu potwornych upokorzeń ze strony bolszewików

Pod koniec listopada Lenin znów poczuł się gorzej. Dostał potwornych skurczów w nodze i nie mogąc znieść bólu, upadł na ziemię. Podniósł się wprawdzie, ale kosztowało go to wiele wysiłku. Po spotkaniu z kolegium lekarskim stwierdzono, że wódz koniecznie musi odpocząć w domu przez tydzień.

Lenin dostosował się do zaleceń specjalistów, ale niedługo później czekały na niego kolejne niespodzianki zdrowotne. 13 grudnia przeszedł dwa udary, a dwa dni później – jeszcze jeden, który w porównaniu z wcześniejszymi był zdecydowanie najbardziej niebezpieczny i bezpośrednio zagrażający życiu mężczyzny.

To, co do tej pory udało się mu wypracować, zostało kompletnie zaprzepaszczone. Ponownie powróciły trudności z mówieniem, chodzeniem i innymi podstawowymi funkcjami życiowymi.

Czytaj również: Piotr Wielki Alkoholik. Na ten przydomek rosyjski car zasłużył sobie jak mało kto

Hemofilia zrujnowała mu życie. Chciał umrzeć, aby już więcej nie cierpieć

W codziennym komunikowaniu się Lenin najczęściej używał wyrażenia „ot-ot” – w ten sposób sprzeciwiał się, żądał czegoś, okazywał niezadowolenie, prosił o coś… Inne słowa wypowiadał raczej przypadkowo i chociaż powtarzał je niekiedy wiele razy z rzędu, robił to bezwiednie.

Z czasem swój język wzbogacił o słowa wykorzystywane w terminologii komunistycznej: „chłop”, „robotnik”, „rewolucja”, „lud” czy „partia”.

Było to zasługą jego żony, z zawodu nauczycielki, która nieustannie przy nim czuwała i uczyła go od podstaw praktycznie wszystkiego.

O tym, co działo się później z Włodzimierzem Leninem aż do momentu jego śmierci szeroko opisuje dr Mariusz Samp w  książce Szach-mat. Jak umierali władcy Rosji, wydanej nakładem wydawnictwa Hi:story (Kraków 2024). Książkę można kupić klikając poniższy przycisk.