Göring miał zostać powieszony. Zmarł krótko przed egzekucją

Göring przez lata należał do najpotężniejszych ludzi III Rzeszy. Dowodził niemieckim lotnictwem wojskowym, kierował planem czteroletnim służącym przygotowaniu gospodarki do wojny, a Adolf Hitler przez długi czas widział w nim swojego następcę.

Był współodpowiedzialny za prowadzenie agresywnej polityki nazistowskich Niemiec oraz prześladowania i grabież majątku Żydów. 31 lipca 1941 roku upoważnił Reinharda Heydricha do opracowania całościowego planu realizacji tzw. ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej na obszarach Europy znajdujących się pod niemiecką kontrolą.

Pod koniec wojny popadł w niełaskę Hitlera. W maju 1945 roku został zatrzymany przez Amerykanów, a następnie przewieziony do Norymbergi. Spośród nazistowskich przywódców postawionych tam przed sądem zajmował najwyższą pozycję w dawnym aparacie władzy.

Proces rozpoczął się 20 listopada 1945 roku przed Międzynarodowym Trybunałem Wojskowym. Sędziowie i prokuratorzy reprezentowali Stany Zjednoczone, Wielką Brytanię, Związek Radziecki oraz Francję. Wśród dowodów znalazły się przejęte niemieckie dokumenty, zeznania świadków i materiały filmowe.

Podczas rozpraw Göring próbował bronić polityki nazistowskiego państwa. Kwestionował interpretację części przedstawianych dokumentów i nie okazywał skruchy za swój udział w przygotowywaniu oraz prowadzeniu agresywnych wojen.

1 października 1946 roku trybunał uznał go za winnego we wszystkich czterech punktach oskarżenia. Dotyczyły one spisku, zbrodni przeciw pokojowi, zbrodni wojennych oraz zbrodni przeciw ludzkości.

Wymierzono mu karę śmierci przez powieszenie.

Łącznie skazano na śmierć dwanaście osób, w tym Martina Bormanna, sądzonego zaocznie. Pozostali oskarżeni usłyszeli wyroki więzienia albo zostali uniewinnieni. Trzech spośród sądzonych odzyskało wolność po zakończeniu procesu.

Egzekucje zaplanowano na noc z 15 na 16 października. Mimo nadzoru więziennego Göring zdołał zażyć cyjanek jeszcze przed ich rozpoczęciem. Zmarł wieczorem 15 października, unikając śmierci na szubienicy.

Samobójczy charakter śmierci Göringa nie budzi wątpliwości. Nie udało się natomiast ostatecznie rozstrzygnąć, skąd miał truciznę i jak ukrył ją przed strażnikami.

Pojawiały się różne wyjaśnienia. Według jednych Göring zachował kapsułkę jeszcze sprzed uwięzienia i zdołał ją skutecznie ukryć. Inne wersje zakładały, że uzyskał ją dzięki pomocy osoby mającej dostęp do więzienia.

W 2005 roku były amerykański strażnik Herbert Lee Stivers oświadczył, że nieświadomie dostarczył skazanemu truciznę. Opowiedział o okolicznościach, w których miał przekazać Göringowi kapsułkę, nie znając jej zawartości. Relacji tej nie potwierdzono jednak w sposób pozwalający uznać ją za ostateczne rozwiązanie zagadki.

Śmierć oskarżonego nie zmieniła ustaleń trybunału ani wydanego wyroku. Göring pozostawał prawomocnie skazany za wszystkie cztery kategorie czynów objętych oskarżeniem.

16 października 1946 roku powieszono dziesięciu innych skazanych w procesie norymberskim. Ich ciała poddano kremacji, podobnie jak zwłoki Göringa, a prochy rozproszono w rzece Izarze.