„Karły” na tronie. Oto najniżsi władcy w historii

Królowa Wiktoria, ikona brytyjskiego imperium, mierzyła zaledwie 149 cm, ale jej wpływ sięgał daleko poza jej niewielką posturę. Choć na pierwszy rzut oka delikatna, była silną postacią, zarówno pod względem charakteru, jak i panowania. Jej 63-letnie rządy stanowiły okres intensywnego rozwoju Wielkiej Brytanii, przełomu gospodarczego i zmian społecznych.

Niski wzrost Wiktorii był najprawdopodobniej źródłem kompleksów. W prowadzonych przez siebie pamiętnikach często pisała ona o tym, że czuje się niekomfortowo w towarzystwie wysokich ludzi.

Fascynujące jest to, że mała postura królowej była niezwykle przydatna w epoce wiktoriańskiej. W czasach, gdy zbyt imponujący wzrost u władczyni mógł być źródłem kontrowersji, Wiktoria emanowała urokiem i królewskim majestatem.

Wiktoria dowiodła, że wielkość postaci nie zależy od centymetrów, a jej dziedzictwo to nie tylko liczby. Jej mała postura na dobrą sprawę nie była wadą, lecz atutem, który dodawał jej uroku i sprawiał, że była bardziej dostępna dla poddanych.

W przeszłości, pomiar odległości wyglądał zupełnie inaczej niż dzisiaj. Ludzie nadawali czynnościom nazwy z życia, a mierzenie odbywało się na podstawie kroków lub części ciała. W średniowiecznej Polsce rozpowszechnioną miarą był łokieć. W czasach Władysława Łokietka łokieć wynosił około 59 cm.

Legenda głosi, że król miał 2,5 łokcia, co dawałoby mu około 150 cm wzrostu. To wyjaśniało niektóre przekazy, nazywające go karłem z uwagi na stosunkowo niewielką posturę.

Wyliczenia te zgadzają się z najnowszymi ustaleniami archeologów, którzy w 2019 roku przebadali grobowiec Łokietka. Z przeprowadzonych badań wynika, iż król mierzył 152-155 cm. Jak na standardy średniowieczne, kiedy ludzie potrafili być jeszcze niżsi, nie było to wcale aż tak mało.

Pomimo skromnych wymiarów fizycznych, Łokietek emanował siłą charakteru i determinacją. Jego panowanie, trwające w trudnym okresie po rozbiciu dzielnicowym, przyniosło Polsce stabilizację i umocniło pozycję królestwa.

Zaledwie 166 centymetrów wzrostu Benita Mussoliniego stawiało go poniżej średniej panującej w jego czasach, co stało się źródłem nieustannych drwin i kąśliwych komentarzy ze strony jego adwersarzy.

Niski wzrost Mussoliniego stał się też przedmiotem nieuczciwej propagandy politycznej. Otwarcie naśmiewano się z niego, nazywając go „karzełkiem”. Aby złagodzić tę nagonkę, mężczyzna nagminnie sięgał po buty na koturnach, chcąc zatuszować swoje braki wzrostu.

W literaturze przedmiotu już nieraz sugerowano, iż niska postura Mussoliniego miała wpływ na kształtowanie się jego osobowości i karierę polityczną. Podkreślano przy tym, iż dążenie przezeń do władzy i dominacji było rezultatem pragnienia udowodnienia światu, że mimo niewielkiego wzrostu potrafi osiągnąć wielkie cele.

Włodzimierz Lenin, twórca radzieckiego państwa, był postacią o niewielkim wzroście, mierzącym 165 cm. Tyle przynajmniej podawały oficjalne dane, które historycy od jakiegoś czasu poddają w wątpliwość.

W historiografii można spotkać się z opinią, iż Lenin był tak naprawdę znacznie niższy, nawet o kilkanaście centymetrów. W opozycji do tego twierdzenia funkcjonuje też teoria, jakoby wzrost przywódcy bolszewików celowo zaniżono, aby podkreślić jego prosty, ludowy charakter.

Kwestię wzrostu Lenina zdają się rozstrzygać badania jego szczątków, co następowało kilkukrotnie. Po raz pierwszy poddano je eksploracji w 1924 roku, tuż po śmierci Lenina. Wówczas ogłoszono, że radziecki dyktator miał około 165 cm.

Ostatnie natomiast badania szczątków Lenina odbyły się w 2013 roku. Naukowcy z Muzeum Historii Rosji ustalili, że wzrost Lenina wynosił 164 cm.

To, iż W. Lenin do wysokich nie należał potwierdza chociażby fakt, iż w jego rodzinie występowały już przypadki niskiego wzrostu. Ojciec Lenina, Ilja Uljanow, miał 163 cm wzrostu, a jego matka, Maria Uljanow, miała 155 cm.