Ostatnie dni chwały Pattona. Ten skandal zniszczył mu karierę

W styczniu 1944 roku Patton objął w Wielkiej Brytanii dowództwo 3 Armii Stanów Zjednoczonych. Nie przygotowywał jednak swoich żołnierzy do udziału w pierwszej fazie inwazji, lecz szkolił ich z myślą o wejściu do walki po przełamaniu frontu.

Alianci znaleźli dla generała dodatkową rolę. W ramach operacji Fortitude przedstawili go jako dowódcę nieistniejącej Pierwszej Grupy Armii Stanów Zjednoczonych, która miała rzekomo uderzyć na Calais.

Niemcy uznawali Pattona za zbyt doświadczonego, aby powierzono mu drugorzędne zadanie. Jego obecność w fikcyjnej strukturze miała więc przekonać przeciwnika, że główna inwazja nie nastąpi w Normandii.

Przyczyna odsunięcia Pattona od najważniejszych stanowisk sięgała sierpnia 1943 roku. Kampania sycylijska dobiegła końca, gdy generał odwiedził jeden ze szpitali polowych i zatrzymał się przy łóżku żołnierza przyjętego z gorączką.

Patton nazwał pacjenta tchórzem, uderzył go w twarz i nakazał opuścić namiot. Kilka dni później zaatakował kolejnego żołnierza, który cierpiał na nerwicę frontową.

Oba zajścia trwały krótko, lecz ich skutki ciągnęły się przez wiele miesięcy. Jeden z najskuteczniejszych amerykańskich dowódców został odsunięty od bezpośredniego udziału w walkach na blisko rok.

Lekarze ze szpitala opisali zachowanie generała w formalnym raporcie. Dokument przekazali Omarowi Bradleyowi, który był przełożonym Pattona podczas działań na Sycylii.

Bradley nie wiedział, jak potraktować zarzuty wobec oficera wyższego rangą, dlatego nie nadał raportowi dalszego biegu. Informacje o pobiciu pacjentów dotarły mimo to do Dwighta Eisenhowera inną drogą.

Eisenhower obawiał się, że oficjalne postępowanie wywoła żądania usunięcia Pattona z armii. Nie chciał tracić dowódcy, którego umiejętności bojowe wysoko oceniał, więc ograniczył się do ostrego listu i nakazał mu przeprosić obu żołnierzy.

Patton wykonał polecenie tylko częściowo. Osobiście przeprosił sierżanta Paula Bennetta, lecz nie podjął podobnych kroków wobec drugiego poszkodowanego.

Korespondenci wojenni słyszeli pogłoski o zachowaniu generała i zwrócili się do Eisenhowera z pytaniami. Po poznaniu szczegółów postanowili początkowo nie publikować całej historii.

W amerykańskiej prasie pojawiały się głównie informacje dotyczące sierżanta Charlesa Kuhla. Nazwisko Bennetta pomijano, dlatego odbiorcy nie wiedzieli, że Patton zaatakował dwóch pacjentów.

Milczenie zakończyło się 21 listopada 1943 roku, gdy Drew Pearson ujawnił aferę. Jego materiał przedstawiał generała w wyjątkowo niekorzystnym świetle i wywołał oburzenie w Stanach Zjednoczonych.

Najważniejsze decyzje dotyczące przyszłości Pattona zapadły jednak jeszcze przed publikacją Pearsona. Przy planowaniu operacji Overlord dowództwo 1 Armii powierzono Bradleyowi, choć był młodszy rangą i mniej doświadczony.

Pattona nie rozważano nawet jako kandydata. Eisenhower i generał Marshall nadal cenili jego zdolności taktyczne, ale wątpili, czy potrafi zachować polityczną ostrożność i strategiczny dystans wymagany na wyższym stanowisku.

Utrata najważniejszej roli w inwazji nie oznaczała końca kariery generała. Eisenhower 8 września 1943 roku rekomendował Marshallowi awansowanie Pattona do stopnia generała czterogwiazdkowego.

Pod koniec roku ustalono, że otrzyma on armię polową dopiero po rozpoczęciu inwazji. Wyższe stanowisko dowódcy grupy armii miało przypaść Bradleyowi, a przyjęty wtedy podział utrzymał się do końca wojny.

W grudniu zastępca sekretarza wojny John McCloy zapewnił Pattona, że po wyciszeniu skandalu ponownie będzie dowodził w polu. Generał nie zamierzał jednak spokojnie czekać na przydział.

Gdy 1 stycznia 1944 roku dowiedział się o utracie dowództwa 7 Armii i braku konkretnej funkcji bojowej, zagroził dymisją. Nie chciał pozostawać w służbie jako oficer bez podległych mu wojsk.

Nacisk przyniósł rezultat 26 stycznia, gdy Patton formalnie przejął 3 Armię. Wrócił do dowodzenia, ale dwa incydenty ze szpitali na Sycylii na stałe przesunęły go poniżej Bradleya w alianckiej hierarchii.