Początki Poli Negri w Warszawie i Berlinie
Apolonia dorastała bez ojca, zesłanego na Syberię za działalność niepodległościową. Po przeprowadzce z Lipna do Warszawy utrzymanie domu spadło na jej matkę. Eleonora Chałupiec prała bieliznę i pracowała u zamożniejszych rodzin, aby zapewnić córce podstawowe warunki do życia.
Dziewczynka dostała się do szkoły baletowej przy Teatrze Wielkim. Pierwsze plany związane ze sceną przerwała gruźlica, która zmusiła ją do wyjazdu na leczenie do Zakopanego.
Podczas pobytu w górach czytała utwory Ady Negri. Nazwisko włoskiej poetki wykorzystała później do stworzenia pseudonimu, pod którym poznał ją cały świat.
Po powrocie rozpoczęła karierę aktorską. W 1912 roku wystąpiła w warszawskim Teatrze Małym, a dwa lata później zagrała w melodramacie "Niewolnica zmysłów". Film zapewnił jej rozpoznawalność w Polsce, ale Negri nie zamierzała zatrzymywać się na krajowych produkcjach.
W 1917 roku przeniosła się do Berlina. Współpraca z Maksem Reinhardtem i Ernstem Lubitschem dała jej role w dużych widowiskach kostiumowych.
Sukces "Carmen" oraz "Madame Dubarry" otworzył jej drogę do Stanów Zjednoczonych. Europejska aktorka, która jeszcze kilka lat wcześniej walczyła z chorobą, znalazła się w kręgu zainteresowania amerykańskich wytwórni.
Kariera Poli Negri w Hollywood
W 1923 roku Pola Negri podpisała kontrakt z Paramount Pictures. Studio od początku przedstawiało ją publiczności jako tajemniczą Europejkę o silnym charakterze i wyrazistej urodzie. Powodzenie "Hiszpańskiej tancerki" potwierdziło, że amerykańscy widzowie chcą oglądać ją w kolejnych filmach.
Hollywood wymagało od gwiazd czegoś więcej niż dobrego aktorstwa. Ich życie prywatne miało podtrzymywać zainteresowanie również pomiędzy premierami.
Negri dobrze rozumiała tę zasadę i potrafiła stworzyć wokół siebie widowisko. Mieszkała przy Sunset Boulevard, jeździła białym rolls-royce’em i pojawiała się publicznie w strojach, które natychmiast opisywała prasa.
Turbany, futrzane botki i czerwony lakier na paznokciach stóp szybko zaczęły kojarzyć się z jej nazwiskiem. Opowiadano również o tygrysie prowadzonym na smyczy wśród chartów. Trudno było oddzielić prawdziwą Polę Negri od wizerunku budowanego przez nią samą, studio i dziennikarzy.
Paramount podsycał także opowieści o jej rywalizacji z Glorią Swanson. Gazety przedstawiały obie aktorki jako zaciekłe przeciwniczki, choć konflikt służył przede wszystkim reklamie.
Podobnie traktowano romanse Negri z mężczyznami znanymi całej Ameryce. Każde spotkanie mogło stać się wiadomością, a prywatne uczucia szybko zmieniały się w materiał promocyjny.
W drugiej połowie lat dwudziestych aktorka zarabiała nawet dziesięć tysięcy dolarów tygodniowo. Kupowała nieruchomości i kosztowności, a jej nazwisko stało się symbolem sukcesu dostępnego nielicznym. Sława nie oznaczała jednak pełnej kontroli nad własnym życiem.
Po śmierci Rudolpha Valentino w 1926 roku zachowanie Negri podczas pogrzebu wywołało gwałtowne reakcje prasy. Jej żałobę oceniano jak kolejny występ. Aktorka nie mogła już przeżywać osobistej straty poza wzrokiem publiczności, która przywykła do obserwowania każdego szczegółu jej życia.
Kryzys i koniec wielkiej kariery
W 1927 roku Pola Negri poślubiła gruzińskiego księcia Serge’a Mdivaniego. Małżeństwo miało przynieść jej spokojniejszy etap, ale wkrótce spotkał ją osobisty dramat. Straciła ciążę, a nietrafione inwestycje męża podczas wielkiego kryzysu pochłonęły znaczną część zgromadzonego majątku.
Zmieniło się także kino. W filmach dźwiękowych widzowie usłyszeli niski głos Negri oraz jej mocny akcent.
Cechy, które nie przeszkadzały na niemym ekranie, ograniczyły liczbę propozycji napływających z Hollywood. Aktorka, która przez lata należała do największych gwiazd wytwórni, zaczęła tracić swoją pozycję.
Przez pewien czas pracowała w Niemczech. Ten etap zakończył się, gdy naziści zaczęli podejrzewać ją o żydowskie pochodzenie i poddawali ją kontrolom. Negri wróciła do Stanów Zjednoczonych, ale nie zdołała odbudować kariery na dawną skalę.
Ostatni raz wystąpiła przed kamerą w 1964 roku w filmie "Księżycowe prządki". Później zamieszkała w Teksasie i wycofała się z życia filmowego. Kobieta, której stroje, romanse i kolejne role przez lata śledziła międzynarodowa prasa, spędziła ostatni okres życia daleko od dawnego centrum zainteresowania.
Pola Negri zmarła w 1987 roku. Pozostała pierwszą polską aktorką, która zdobyła prawdziwie światową sławę i zajęła ważne miejsce w historii Hollywood.
Jej kariera nie była jednak prostą opowieścią o dziewczynie, która uciekła od biedy i osiągnęła sukces. Apolonia Chałupiec stworzyła Polę Negri, lecz nie mogła przewidzieć, jak wiele odbierze jej życie podporządkowane publiczności.
