Porwanie Marcina Lutra było mistyfikacją. Stał za nim jego obrońca

W kwietniu 1521 roku Luter stanął przed cesarzem Karolem V i przedstawicielami stanów Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Domagano się od niego odwołania pism krytykujących naukę i praktyki Kościoła. 18 kwietnia odmówił, tłumacząc swoją decyzję przekonaniami religijnymi i nakazami sumienia.

Spór, który wcześniej toczył się głównie wokół teologii i zwierzchnictwa kościelnego, groził teraz poważnymi konsekwencjami prawnymi. W Wormacji przygotowywano edykt, na mocy którego Luter miał zostać wyjęty spod ochrony prawa Rzeszy.

Jego protektor, elektor saski Fryderyk Mądry, postanowił ukryć reformatora. Podczas powrotu do Wittenbergi ludzie związani z dworem elektorskim upozorowali napaść, aby stworzyć wrażenie, że Luter został porwany przez nieznanych sprawców.

Przewieziono go pod osłoną nocy do Wartburga w pobliżu Eisenach. Nie trafił tam jako skazaniec, lecz jako człowiek, którego bezpieczeństwo zależało od utrzymania w tajemnicy miejsca pobytu.

Na zamku Luter przybrał imię Junker Jörg. Zmienił również wygląd, zapuszczając włosy i brodę. Miał przypominać szlachcica, a nie zakonnika i doktora teologii, którego twarz znało coraz więcej zwolenników reformacji.

Odosobnienie trwało około dziesięciu miesięcy. Reformator skarżył się na samotność i rozmaite dolegliwości, zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Nie oznaczało to jednak bezczynności.

Z Wartburga prowadził korespondencję ze współpracownikami i przygotowywał kolejne pisma. Teksty wysyłano następnie do druku, dzięki czemu mógł nadal uczestniczyć w sporach religijnych mimo ukrywania się.

W Wittenberdze działał w tym czasie m.in. Philipp Melanchthon, pracujący nad podstawami doktrynalnymi reformacji. Zmieniano również praktyki kościelne. Luter otrzymywał wiadomości o tych wydarzeniach, lecz nie był w stanie osobiście nadzorować decyzji podejmowanych w mieście.

Na przełomie 1521 i 1522 roku Luter zabrał się do przekładania Nowego Testamentu z greki na niemiecki. Najważniejszy etap pracy ukończył w około jedenaście tygodni.

Zależało mu na tym, aby tekst był zrozumiały dla niemieckojęzycznych czytelników, a nie stanowił jedynie dosłownego odwzorowania obcych konstrukcji językowych.

Przed drukiem przekład opracowywali jeszcze Melanchthon i inni współpracownicy. Nowy Testament ukazał się we wrześniu 1522 roku.

Nie była to jednak kompletna Biblia, którą wydano dopiero w 1534 roku po kolejnych latach pracy.

W marcu 1522 roku Luter opuścił Wartburg i wrócił do Wittenbergi. Niepokoił go kierunek części przemian religijnych, zwłaszcza radykalne działania zwolenników Andreasa Bodensteina, znanego jako Karlstadt.

Wittenberskie wydanie Nowego Testamentu stało się jednym z najważniejszych rezultatów pobytu reformatora w ukryciu. Jego tekst odegrał istotną rolę w upowszechnianiu reformacji oraz kształtowaniu niemieckiego języka pisanego.