Uratował kilkadziesiąt osób przed utonięciem. Historia, która wstrząsa

Karapetian początkowo uczył się zawodu mechanika samochodowego. Dopiero później zajął się pływaniem, które szybko stało się najważniejszą częścią jego życia.

Zdobywał tytuły mistrzowskie i ustanawiał rekordy świata. Osiągał sukcesy w dyscyplinie pozostającej poza zainteresowaniem większości kibiców.

Zanim doszło do tragedii w Erywaniu, zdążył już raz uratować grupę ludzi.

W 1974 roku jechał autobusem, który zaczął staczać się w stronę urwiska. Karapetian dostał się do kierownicy i zatrzymał pojazd, chroniąc pasażerów przed katastrofą.

Dwa lata później znalazł się w sytuacji znacznie bardziej niebezpiecznej. Wcześniej został odsunięty od reprezentacji ZSRR. Nie otrzymał jasnego wyjaśnienia tej decyzji. Podejrzewał, że zaważyły jego wiek, zdrowie albo ormiańskie pochodzenie.

16 września 1976 roku Karapetian trenował w pobliżu zbiornika wodnego w Erywaniu. Miał już za sobą 20 kilometrów przepłyniętych w płetwach.

Później biegł wzdłuż brzegu z workiem zawierającym 20 kilogramów piasku. Wtedy zobaczył trolejbus spadający z nasypu.

Pojazd wpadł do wody około 25 metrów od brzegu. Osiadł na dnie na głębokości mniej więcej 10 metrów.

Karapetian natychmiast przerwał trening. Nie czekał na przyjazd służb ani na przygotowanie sprzętu ratowniczego.

Wszedł do zbiornika i popłynął w stronę miejsca, w którym zniknął trolejbus. Pomagał mu brat Kamo, również pływak. Pozostawał bliżej powierzchni, odbierał wydobywanych pasażerów i transportował ich do brzegu.

Woda była pełna mułu i ścieków, a widoczność niemal nie istniała. Karapetian musiał odnaleźć trolejbus i dostać się do jego wnętrza właściwie po omacku.

Drogę otworzył sobie przez tylną szybę. Wybił ją nogami, a następnie zaczął wyciągać uwięzionych ludzi.

Za każdym razem schodził na głębokość około 10 metrów. Odnajdywał pasażera, wydostawał go z pojazdu i przekazywał bratu.

Powtórzył ten wysiłek 20 razy. Kolejne zanurzenia coraz bardziej odbierały mu siły. W końcu zamiast człowieka chwycił pod wodą poduszkę wyrwaną z siedzenia.

Dopiero na powierzchni zorientował się, że nie uratował kolejnej osoby. Zrozumiał również, że nie jest już w stanie ponownie zejść do trolejbusu. Akcję przeżyło 20 pasażerów.

Po powrocie do domu Karapetian dostał wysokiej gorączki i drgawek. Trafił do szpitala, gdzie rozpoznano zapalenie płuc.

Leczenie trwało 45 dni. Jego płuca już nigdy nie odzyskały wcześniejszej sprawności.

Mimo tego próbował wrócić do sportu. Ustanowił jeszcze rekord ZSRR na dystansie 400 metrów i zdobywał medale podczas mistrzostw Europy.

Karierę zakończył w wieku 24 lat. Miał wówczas na koncie 11 rekordów świata i ponad dwadzieścia tytułów mistrzowskich.

Przyczyny katastrofy trolejbusu nie zostały jednoznacznie ustalone. Pojawiały się wersje dotyczące kłótni kierowcy z pasażerem, a także obecności kieszonkowca.

Radzieckie władze nie nagłaśniały początkowo całego zdarzenia. Tragedia komunikacyjna i przypadkowa akcja ratunkowa nie pasowały do oficjalnego obrazu państwa.

W 1985 roku Karapetian znów znalazł się w pobliżu niebezpiecznego zdarzenia. Tym razem ratował ludzi podczas pożaru kompleksu sportowo-koncertowego w Erywaniu.

Po przeprowadzce do Moskwy prowadził przedsiębiorstwo obuwnicze. W 2014 roku powierzono mu niesienie znicza przed zimowymi igrzyskami olimpijskimi w Soczi.

Nie był jedynym człowiekiem, który przeżył zdarzenie pozornie niepozostawiające żadnych szans.

Amerykański strzelec Alan Magee ocalał po upadku nad Francją. Jego ciało przebiło szklany dach dworca.

Brytyjczyk Nicholas Alkemade wyskoczył bez spadochronu z płonącego Lancastera. Spadanie wyhamowały gałęzie sosen i śnieg zalegający pod drzewami.

Karapetian nie spadał jednak z samolotu. Dobrowolnie wracał do głębokiej, brudnej wody, choć każde kolejne zanurzenie odbierało mu siły. Przerwał dopiero wtedy, gdy nie był już w stanie wydobyć następnego człowieka.