Wyprzedziła epokę. Wynalazła urządzenia, których używamy do dziś

Florence przyszła na świat w 1873 roku w Nowym Jorku jako córka niemieckich imigrantów. Wychowywała się na Brooklynie w robotniczej rodzinie. Jej ojciec zarabiał na życie w rafinerii cukru.

Zdobyła wykształcenie stenograficzne i rozpoczęła pracę biurową. Pozwoliło jej to poznać zasady prowadzenia interesów oraz wejść do branży technicznej, w której kobiety pod koniec XIX wieku należały do rzadkości.

Nowojorskie ulice tonęły w błocie, śmieciach i końskich odchodach. Ręczne sprzątanie postępowało wolno, a przejeżdżające wozy wzbijały tumany kurzu. Parpart postanowiła usprawnić pracę służb komunalnych.

W 1899 roku uzyskała wraz z Hiramem D. Laymanem patent na mechaniczną zamiatarkę uliczną. Nie jest jasne, jak oboje podzielili między siebie pracę. Część późniejszych relacji przedstawiała Laymana przede wszystkim jako inwestora wspierającego pomysł Florence.

Konstrukcja zbierała brud z jezdni za pomocą obracających się szczotek. Zanieczyszczenia trafiały do pojemnika, zamiast pozostawać na drodze lub unosić się w powietrzu.

W 1901 roku Florence otrzymała kolejny patent związany ze sprzątaniem ulic. Następne rozwiązania miały poprawić działanie maszyny na nierównych nawierzchniach i ograniczyć kurz powstający podczas pracy.

Parpart nie poprzestała na projektowaniu urządzeń. Została sekretarzem Eastern Sanitary Street Cleaning Company i uczestniczyła w sprzedaży oraz promocji zamiatarek.

Na początku XX wieku podobne pojazdy oferowano samorządom między innymi w Hartford i Chicago. Maszyna nie pozostała więc patentową ciekawostką. Znalazła praktyczne zastosowanie na ulicach rozwijających się miast.

5 lipca 1903 roku Florence poślubiła Hirama Laymana. Kolejne wynalazki zgłaszała już pod nazwiskiem męża, dlatego w części opracowań występuje jako Florence Layman.

Niebawem zainteresowała się problemem przechowywania żywności. Większość amerykańskich rodzin korzystała wtedy ze skrzyń chłodzonych bryłami lodu, które należało regularnie uzupełniać.

W lipcu 1913 roku małżonkowie zgłosili projekt urządzenia chłodniczego zasilanego energią elektryczną. Mechanizm miał obniżać temperaturę we wnętrzu lodówki bez ciągłego dostarczania naturalnego lodu.

Patent przyznano Florence w marcu 1914 roku. W tym samym czasie nad podobnymi rozwiązaniami pracował Frederick W. Wolf, twórca systemu DOMELRE. Jego urządzenie także służyło do przerabiania tradycyjnych skrzyń lodowych na chłodziarki elektryczne.

Dokument Florence został zatwierdzony wcześniej niż patent Wolfa. Nie oznacza to, że samodzielnie stworzyła pierwszą lodówkę elektryczną, ale niewątpliwie należała do pionierów domowego chłodnictwa.

Florence próbowała zamienić patent w dochodowy produkt. Uczestniczyła w targach, reklamowała urządzenia i zabiegała o uruchomienie ich produkcji.

Nie dysponowała jednak zapleczem wielkiego koncernu. Rozwój chłodnictwa wymagał kapitału, rozbudowanej sieci sprzedaży oraz możliwości seryjnego wytwarzania skomplikowanych urządzeń.

W latach dwudziestych rynek przejęli najwięksi producenci sprzętu elektrycznego. Szczególną popularność zdobyła lodówka Monitor-Top firmy General Electric, wprowadzona do sprzedaży w 1927 roku.

Nabywcy zapamiętywali nazwiska przedsiębiorstw umieszczone na urządzeniach, nie autorów wcześniejszych patentów. Parpart znalazła się wśród wynalazców, których pomysły przetrwały, choć ich nazwiska zniknęły z powszechnej pamięci.

Hiram Layman zmarł w 1919 roku. Florence odeszła 3 grudnia 1930 roku na Brooklynie, gdzie spędziła dzieciństwo.

Nie pozostawiła po sobie obszernych wspomnień ani rodzinnego archiwum, które pozwoliłoby dokładnie odtworzyć jej pracę. Wiadomo jednak, że próbowała rozwiązać dwa ważne problemy swojej epoki: brud na ulicach i szybkie psucie się żywności.

Oba wynalazki stały się częścią codzienności nowoczesnych miast. Florence Parpart nie stworzyła ich ostatecznej formy, ale należała do osób, które znacznie wcześniej dostrzegły, jak wielkie znaczenie będą miały mechanizacja i elektryfikacja domów.