Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety

Młoda chłopka nie otrzymuje w sądzie pomocy, bo – jak stwierdzają urzędnicy – "u wieśniaków bicie i znieważania słowne są częstemi zjawiskami". Joanna doprowadza z kolei do uznania własnego męża za marnotrawnego, przekonując, że "jako matołek nie przywiązuje uwagi do wartości grosza".

Takich kobiet w tej książce jest więcej.

Nie godzą się na przemoc, krzywdę ani życie według reguł narzuconych przez innych. Kiedy zagrożone są ich dzieci, majątek, dobre imię lub prawo do decydowania o własnym losie, przestają milczeć. Idą do sądu, składają skargi, walczą o ziemię, dom i bezpieczeństwo. Czasem przegrywają, czasem odnoszą zwycięstwo, ale nie pozwalają, by ich historie zakończyły się bez ich udziału.

Ich świat nie ma w sobie nic z sielankowego obrazu dawnej wsi. Jest surowy, bezwzględny i do bólu konkretny. O przyszłości może zdecydować morga ziemi, kilka monet, bochenek chleba albo korzystny zapis w dokumencie. Za sporami o majątek i rodzinne obowiązki kryją się jednak znacznie większe stawki: wolność, godność, przetrwanie i prawo do własnego głosu.

W książce "Nieugięte. Jakie naprawdę były wiejskie kobiety" Aneta Godynia wydobywa z archiwów historie chłopek, których doświadczenia przez stulecia pozostawały niemal niewidoczne. Sięgając do akt sądowych, zeznań i dawnych dokumentów, pokazuje kobiety dalekie od utrwalonych wyobrażeń o cichych, biernych i całkowicie podporządkowanych mieszkankach wsi.

Choć często były niepiśmienne i pozbawione formalnego wykształcenia, doskonale rozumiały, o co toczy się gra. Potrafiły bronić swoich interesów, wykorzystywać dostępne możliwości i podejmować decyzje, od których zależało życie całych rodzin.

To opowieść o przemocy, niesprawiedliwości i trudzie codzienności, ale także o odwadze, sprycie, nadziei i niezwykłej sile. Wielogłosowy portret wiejskich kobiet, które nie czekały, aż ktoś odmieni ich los. Brały go we własne ręce.

Książkę "Nieugięte" można zamówić pod tym linkiem.