Jacqueline Kennedy. Pierwsza dama, która odmieniła Biały Dom

Jacqueline Bouvier miała dwadzieścia kilka lat, gdy z aparatem i notesem chodziła po ulicach Waszyngtonu, pytając przechodniów o sprawy dnia. Kilka lat później znalazła się w Białym Domu i zmieniła sposób, w jaki Amerykanie patrzyli na pierwszą damę. Po śmierci Johna F. Kennedy’ego zbudowała kolejne życie w Nowym Jorku, tym razem jako obrończyni zabytków i redaktorka książek.

Jackie KennedyJackie Kennedy
Źródło zdjęć: © Domena publiczna | Mark Shaw

Wykształcenie i praca reporterska

Jacqueline Bouvier urodziła się 28 lipca 1929 roku w Southampton na Long Island. Dorastała w zamożnej rodzinie, która zapewniła jej dostęp do dobrych szkół, języków obcych i sztuki.

Najpierw studiowała historię oraz sztukę w Vassar College, a później ukończyła literaturę francuską na George Washington University.

Wykształcenie nie poprowadziło jej od razu w stronę życia publicznego. Po studiach rozpoczęła pracę w "Washington Times-Herald" jako reporterka i fotografka. Przygotowywała rubrykę opartą na krótkich rozmowach z przechodniami, którym zadawała pytania i robiła zdjęcia.

To zajęcie nauczyło ją szybkiego formułowania myśli oraz swobodnego zachowania przed obiektywem. Relacjonowała ważne wydarzenia, w tym inaugurację Dwighta Eisenhowera i koronację Elżbiety II.

Wśród jej rozmówców znalazł się również Richard Nixon, który kilka lat później przegrał wybory prezydenckie z jej mężem.

Małżeństwo z Johnem F. Kennedym

Johna F. Kennedy’ego poznała w 1952 roku podczas przyjęcia w Waszyngtonie. Był świeżo wybranym senatorem z Massachusetts i coraz wyraźniej myślał o dalszej karierze. Ślub odbył się 12 września 1953 roku w Newport.

Pierwsze lata małżeństwa nie przypominały spokojnego życia zamożnej pary. Kennedy przeszedł dwie operacje kręgosłupa i przez długi czas wracał do zdrowia.

Jacqueline zachęciła go wtedy do pracy nad książką o senatorach, którzy dla własnych zasad ryzykowali polityczną przyszłość. "Profiles in Courage" przyniosło mu w 1957 roku Nagrodę Pulitzera.

Podczas kampanii prezydenckiej w 1960 roku Jacqueline była w ciąży, dlatego większość obowiązków wykonywała z domu. Pisała listy do wyborców, nagrywała materiały telewizyjne i prowadziła kolumnę "Campaign Wife". John Kennedy wygrał wybory niewielką przewagą, a niecałe trzy tygodnie później urodził się ich syn John Jr.

Pierwsza dama i Biały Dom

Jacqueline Kennedy miała 31 lat, gdy w styczniu 1961 roku została pierwszą damą. Nie chciała ograniczać swojej roli do oficjalnych przyjęć i towarzyszenia prezydentowi. Najwięcej uwagi poświęciła historii, sztuce oraz reprezentacyjnemu charakterowi Białego Domu.

Rozpoczęła gruntowną restaurację prezydenckiej rezydencji. Zależało jej, aby wnętrza nie przypominały przypadkowo urządzonego biura, lecz opowiadały historię państwa.

Organizowane przez nią wydarzenia kulturalne przyciągały artystów i intelektualistów, a Biały Dom stał się ważnym miejscem amerykańskiego życia kulturalnego.

Podczas podróży zagranicznych wykorzystywała znajomość języków i wiedzę o sztuce. Potrafiła rozmawiać z politykami, twórcami i przedstawicielami europejskich elit bez pomocy gotowych formuł.

Jej styl oraz sposób bycia stały się częścią wizerunku prezydentury Kennedy’ego, choć sama konsekwentnie chroniła dzieci przed nadmiernym zainteresowaniem mediów.

Życie po śmierci prezydenta

Zabójstwo Johna F. Kennedy’ego w listopadzie 1963 roku zakończyło jej pobyt w Białym Domu. Po pogrzebie zaczęła ograniczać publiczne wystąpienia i szukała miejsca, w którym mogłaby wychowywać dzieci z dala od nieustannej obecności kamer. Zainteresowanie jej osobą jednak nie słabło.

Pięć lat później poślubiła greckiego milionera Arystotelesa Onassisa. Decyzja wywołała gwałtowne reakcje i jeszcze mocniej przyciągnęła paparazzich. Małżeństwo dało jej jednak możliwość rozpoczęcia życia, które nie było już bezpośrednio podporządkowane pamięci o prezydencie.

Po śmierci Onassisa w 1975 roku wróciła do pracy zawodowej. Zatrudniła się jako redaktorka w Viking Press, a później w Doubleday. Przez lata pracowała nad książkami i prowadziła życie znacznie bardziej prywatne niż w okresie waszyngtońskim.

Równocześnie zaangażowała się w obronę zabytków Nowego Jorku. Uczestniczyła w walce o ocalenie Grand Central Terminal przed rozbiórką, dzięki czemu jej publiczna działalność ponownie związała się z historią i architekturą. Tym razem działała jako mieszkanka miasta, które uważała za swój dom.

Chorobę rozpoznano u niej w 1994 roku. Jacqueline Kennedy Onassis zmarła 19 maja w swoim mieszkaniu w Nowym Jorku, mając 64 lata.

Spoczęła w Arlington obok Johna F. Kennedy’ego oraz dwojga ich dzieci. Jej biografia nie kończy się jednak na Białym Domu. Obejmuje również lata pracy, podczas których zbudowała zawodową pozycję poza polityczną legendą męża.

Wybrane dla Ciebie