Z ogarniętego wojną Południa na Północ
Charleston w Karolinie Południowej we wrześniu 1861 roku było miastem w stanie wojny. Właśnie tam przyszła na świat Miriam Elizabeth Benjamin, pierworodna z pięciorga dzieci Elizy i Francisa Benjaminów.
Dekadę po narodzinach Miriam matka spakowała dzieci i wyruszyła do Bostonu. O przyczynach przeprowadzki i losach ojca Francisa zachowały się jedynie strzępy informacji w urzędowych rejestrach.
Eliza samodzielnie wyciągnęła rodzinę z pogrążonego w chaosie Południa i osadziła ją w mieście oferującym lepsze perspektywy dla czarnoskórych Amerykanów.
Młoda Miriam wykorzystała szansę. Ukończyła prestiżową żeńską szkołę średnią w 1881 roku i natychmiast ruszyła w świat. Stanowy superintendent oświaty na Florydzie powierzył jej stanowisko zastępczyni dyrektora w Stanton Institute.
Stamtąd droga wiodła do Waszyngtonu, gdzie Benjamin podjęła pracę w publicznych szkołach stolicy. Miasto przyciągało wówczas wykształconych Afroamerykanów możliwościami zatrudnienia w federalnej administracji.
Krzesło, które zmieniło obsługę gości
Lipiec 1888 roku przyniósł Benjamin miejsce w historii. Urząd Patentowy Stanów Zjednoczonych zarejestrował jej wynalazek pod nazwą "krzesło sygnałowe z gongiem". Nauczycielka z Waszyngtonu została drugą czarnoskórą kobietą, która otrzymała taki dokument od amerykańskiego rządu.
Problem, który rozwiązywała, znał każdy bywalec hoteli i restauracji tamtych czasów. Goście musieli machać rękami, podnosić głos albo wstawać z miejsc, by zwrócić na siebie uwagę kelnera.
Benjamin zaprojektowała eleganckie rozwiązanie: przycisk przy krześle uruchamiał dźwięk gongu i jednocześnie podnosił czerwoną chorągiewkę przy oparciu. Kelner słyszał sygnał i od razu widział, który stolik go wzywa.
Wynalazczyni dostrzegała szersze zastosowania swojego pomysłu. Zabiegała o wprowadzenie systemu w Izbie Reprezentantów, gdzie posłowie mogliby wzywać posłańców bez przerywania debaty.
Kongres ostatecznie wybrał inny projekt, ale nazwisko Benjamin trafiło do oficjalnych protokołów parlamentarnych dzięki kongresmenowi George'owi Washingtonowi Murrayowi z Karoliny Południowej.
Prototyp krzesła pokazano publicznie na wystawie w Atlancie w 1895 roku jako dowód afroamerykańskiej pomysłowości.
Od patentów do medycyny
Patent z 1888 roku otworzył przed Benjamin nowe ścieżki. Doświadczenie zdobyte przy składaniu dokumentacji zachęciło ją do dalszych poszukiwań. Według badaczy stała się jedną z pierwszych czarnoskórych Amerykanek pracujących jako rzecznik patentowy, pomagając innym wynalazcom przebrnąć przez biurokratyczne procedury.
Benjamin nie poprzestała na jednej profesji. Zapisała się na wydział medyczny Uniwersytetu Howarda i równolegle zdała egzamin urzędniczy otwierający drzwi do federalnych departamentów. Łączyła pracę w administracji z nauką i projektowaniem nowych rozwiązań technicznych.
Prawie 30 lat po pierwszym patencie, w 1917 roku, opatentowała system dostarczania leków przez wkładki umieszczane w podeszwach butów. Pomysł dotyczył przenikania substancji leczniczych przez skórę i wyprzedzał swoją epokę o kilkadziesiąt lat. Współczesne plastry nikotynowe i hormonalne działają na podobnej zasadzie.
W cieniu brata prawnika
Henry Baker, egzaminator patentowy i działacz na rzecz praw obywatelskich, pod koniec XIX wieku sporządził listę czarnoskórych wynalazców. Nazwisko Benjamin znalazło się wśród kilkudziesięciu osób, których osiągnięcia miały dowodzić zdolności Afroamerykanów do innowacji i przedsiębiorczości. Lista służyła jako argument w debacie o równouprawnieniu.
Pod koniec życia Benjamin wróciła do Bostonu. Zamieszkała z matką Elizą i młodszym bratem Edgarem, który zrobił karierę jako prawnik. Nigdy nie wyszła za mąż ani nie miała dzieci. Zmarła w 1947 roku w wieku 85 lat.
Przycisk przywołujący stewardesę w samolocie działa na zasadzie zbliżonej do krzesła sygnałowego z 1888 roku. Pasażer naciska guzik, zapala się lampka nad siedzeniem, obsługa wie, kto potrzebuje pomocy. Miriam Benjamin nie doczekała ery lotnictwa pasażerskiego, ale jej pomysł przetrwał w formie, którą dziś uznajemy za oczywistość.
Bibliografia
- Miriam E. Benjamin [https://www.myblackhistory.net/Miriam_Benjamin.htm]
- Miriam Benjamin [https://medium.com/@everydayblackhistory/miriam-benjamin-inventor-educator-and-entrepreneur-fb2aa8ea5b9f]
