Przeżył dwie katastrofy lotnicze. Tak Hemingway oszukał śmierć

Ernest Hemingway urodził się 21 lipca 1899 roku w Oak Park pod Chicago. Jego ojciec Clarence pracował jako lekarz, matka Grace zajmowała się muzyką i marzyła, że syn pójdzie w jej ślady.

Clarence miał dla chłopca inny plan. Zabierał go do północnego Michigan, uczył łowić ryby, polować i radzić sobie w lesie.

Ernest szybko pokochał jeziora, rzeki i wielodniowe wyprawy z dala od miasta. Krajobrazy zapamiętane w dzieciństwie wracały później w jego opowiadaniach, zwłaszcza w tekstach o Nicku Adamsie.

Pierwsze próby literackie podjął w szkole średniej. Publikował w gazetkach "The Trapeze" i "Tabula", gdzie uczył się opisywać wydarzenia bez zbędnych wstępów. Poważniejszą szkołę pisania przeszedł w redakcji "The Kansas City Star", do której trafił w 1917 roku.

Redaktorzy wymagali krótkich zdań, mocnych czasowników i precyzji. Hemingway szybko przyswoił te zasady. Z czasem rozwinął je w styl, który wywarł ogromny wpływ na literaturę XX wieku.

W 1918 roku Hemingway zgłosił się do Czerwonego Krzyża i wyjechał do Włoch jako kierowca ambulansu. Nocą 8 lipca, niedaleko Fossalty di Piave, wybuch pocisku ciężko poranił mu nogi. Pomimo obrażeń pomagał rannemu włoskiemu żołnierzowi, za co otrzymał medal za odwagę.

Odłamki pozostawiły blizny na jego ciele, a wojna mocno nadwyrężyła psychikę dziewiętnastoletniego ochotnika. Wiele lat później wykorzystał własne doświadczenia podczas pracy nad "Pożegnaniem z bronią".

Podczas leczenia w Mediolanie zakochał się w pielęgniarce Agnes von Kurowsky, starszej od niego o kilka lat. Hemingway wrócił do Stanów Zjednoczonych przekonany, że ukochana wkrótce do niego dołączy. Zamiast niej przyszedł list. Agnes zerwała zaręczyny.

Rozstanie mocno nim wstrząsnęło. Biografowie często wskazują je jako jedno ze źródeł nieufności, która później zatruwała jego związki z kobietami.

W 1921 roku Hemingway poślubił Hadley Richardson. Małżonkowie wyjechali do Paryża, gdzie Ernest pracował jako korespondent prasowy. W kawiarniach i mieszkaniach artystów poznał Gertrude Stein, Ezrę Pounda, Jamesa Joyce’a i innych przedstawicieli powojennej awangardy.

Dziennikarskie rzemiosło nie wystarczało mu już do opisywania świata. Hemingway coraz więcej czasu poświęcał opowiadaniom, skracał teksty i usuwał z nich wszystko, co uważał za zbędne. Wierzył, że czytelnik powinien wyczuć przemilczane emocje, nawet gdy autor nie nazywa ich wprost.

Latem 1923 roku pojechał z Hadley do Pampeluny na święto San Fermín. Walki byków, alkohol i napięcia w grupie amerykańskich emigrantów dostarczyły mu materiału do powieści "Słońce też wschodzi". Książka ukazała się w październiku 1926 roku i zapewniła autorowi rozgłos daleko poza środowiskiem paryskiej bohemy.

Sukces zbiegł się z rozpadem małżeństwa. Hemingway romansował już z dziennikarką Pauline Pfeiffer, przyjaciółką Hadley. Rozwód zakończył ich związek na początku 1927 roku, a kilka miesięcy później pisarz poślubił nową partnerkę.

Przy podziale majątku przekazał Hadley dochody ze "Słońce też wschodzi". Powieść sprzedawała się coraz lepiej, więc honoraria zapewniły byłej żonie i ich synowi Jackowi cenne zabezpieczenie finansowe.

Z małżeństwa z Pauline przyszli na świat Patrick i Gregory. Starszy z braci, urodzony w 1928 roku, spędził znaczną część dzieciństwa w Key West. Ojciec zabierał go na ryby i polowania, zaszczepiając mu fascynację przyrodą oraz Afryką.

Po śmierci matki w 1951 roku Patrick przeniósł się do Afryki Wschodniej. Pracował jako przewodnik safari, prowadził własną firmę w Tanganice i zajmował się ochroną dzikich zwierząt. Wybrał więc życie, o którym ojciec chętnie pisał, ale uczynił z niego codzienną pracę.

W latach 1953–1954 Patrick uczestniczył w ostatnim afrykańskim safari Hemingwaya. Pisarz wykorzystał wyprawę w niedokończonym rękopisie. Syn opracował go wiele lat później i w 1999 roku opublikował pod tytułem "True at First Light".

Podczas tej samej podróży Ernest przeżył dwa wypadki lotnicze. Odniósł poważne obrażenia, cierpiał na chroniczny ból i coraz częściej sięgał po alkohol. Depresja pogłębiała się, a kolejne pobyty w szpitalach nie przyniosły trwałej poprawy. 2 lipca 1961 roku pisarz zastrzelił się w swoim domu w Ketchum w stanie Idaho.

Najstarszy syn pisarza, Jack, służył podczas II wojny światowej w amerykańskim wywiadzie wojskowym. Po wojnie poświęcił się wędkarstwu muchowemu i ochronie przyrody. Choć nie odciął się od rodzinnego nazwiska, trzymał się z dala od skandali, które nieustannie otaczały ojca.

Znacznie trudniejszą relację z Ernestem miał najmłodszy syn, Gregory. Został lekarzem, ale depresja, alkohol i narkotyki rozbiły jego życie zawodowe oraz rodzinne. Konflikty z ojcem ciągnęły się przez lata. Pod koniec życia Gregory używał imienia Gloria. Zmarł w 2001 roku w areszcie dla kobiet w Miami, gdzie trafił po zatrzymaniu przez policję.

Patrick najdłużej zajmował się spuścizną ojca. Redagował jego rękopisy, pisał przedmowy do kolejnych wydań i udostępniał rodzinne materiały badaczom. W 2022 roku ukazał się tom "Dear Papa", zawierający listy wymieniane przez ojca i syna przez niemal trzy dekady.

Zmarł 2 września 2025 roku w swoim domu w Bozeman w Montanie. Miał 97 lat i był ostatnim żyjącym dzieckiem Ernesta Hemingwaya. Spośród trzech braci najpełniej zaakceptował rodzinne dziedzictwo, choć dobrze znał cenę, jaką bliscy pisarza płacili za jego sławę, chorobę i autodestrukcję.