Początki kariery
Bracia pochodzili z bawarskiego Herzogenaurach. Pierwsze buty szyli w rodzinnej pralni, a 1 lipca 1924 roku oficjalnie zarejestrowali firmę Gebrüder Dassler Schuhfabrik.
Od początku dobrze się uzupełniali. Adi skupiał się przede wszystkim na projektowaniu i ulepszaniu obuwia, Rudolf miał natomiast większe zdolności handlowe i zajmował się kontaktami z klientami oraz środowiskiem sportowym.
Firma szybko rosła. Buty Dasslerów nosili zawodnicy odnoszący sukcesy na igrzyskach olimpijskich, a pod koniec lat 30. przedsiębiorstwo zatrudniało już ponad sto osób.
Dobra passa nie oznaczała jednak, że bracia zawsze byli zgodni. Różnili się charakterami i podejściem do prowadzenia firmy. Dopóki przedsiębiorstwo się rozwijało, potrafili ze sobą pracować. Wojna sprawiła, że coraz trudniej było im dochodzić do porozumienia.
Wojna pogłębia konflikt
Adi został w 1940 roku powołany do Luftwaffe, ale po kilku miesiącach zwolniono go ze służby i wrócił do fabryki. Rudolf ponownie trafił do wojska w 1943 roku.
Podczas jego nieobecności wybuchł spór o to, kto powinien podejmować decyzje w firmie. Rudolf chciał, aby w części spraw reprezentowała go żona. Adi nie zamierzał się na to zgodzić i uważał, że zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami przedsiębiorstwem powinien kierować brat, który pozostał na miejscu.
W tym samym czasie sama fabryka przestała działać tak jak wcześniej. Jesienią 1943 roku zakończono produkcję obuwia sportowego, a zakład zaczął wykonywać elementy potrzebne przemysłowi zbrojeniowemu.
Korespondencja między braćmi stawała się coraz bardziej wroga. Rudolf zarzucał Adiemu, że źle prowadzi przedsiębiorstwo. Adi obawiał się z kolei, że działania Rudolfa mogą zaszkodzić firmie.
Nie da się wskazać jednej awantury, która nagle zakończyła ich współpracę. Konflikt narastał stopniowo i dotyczył zarówno pieniędzy, jak i sposobu zarządzania przedsiębiorstwem.
Koniec współpracy
Po 1945 roku wzajemna nieufność jeszcze się zwiększyła. Rudolf został zatrzymany przez Amerykanów i podejrzewał, że Adi albo jego żona Käthe mogli przyczynić się do jego problemów.
Adi również musiał tłumaczyć się ze swojej przeszłości. Należał do partii nazistowskiej i przeszedł postępowanie denazyfikacyjne. W jego obronie zeznawali pracownicy i mieszkańcy Herzogenaurach, a ostatecznie pozwolono mu wrócić do prowadzenia firmy pod nadzorem.
Powojenne rozliczenia tylko pogłębiły rodzinny spór. Obaj bracia czuli się pokrzywdzeni i nie ufali sobie na tyle, by nadal wspólnie prowadzić przedsiębiorstwo.
Dlatego historia o jednej wielkiej kłótni, po której Dasslerowie mieli natychmiast zerwać ze sobą kontakty, jest zbyt prosta. Ich firma rozpadała się przez lata. Wojna i powojenne podejrzenia przyspieszyły proces, który zaczął się znacznie wcześniej.
Dwie nowe firmy
W 1948 roku wspólne przedsiębiorstwo zostało podzielone. Rudolf założył własną firmę, którą początkowo nazwał RUDA, od pierwszych liter swojego imienia i nazwiska. Wkrótce zmienił nazwę na PUMA.
Adi pozostał w głównym zakładzie. 18 sierpnia 1949 roku zarejestrował firmę Adolf Dassler adidas Sportschuhfabrik. Nazwa adidas powstała z połączenia jego przydomka Adi i pierwszej części nazwiska Dassler.
Rozdzieliła się nie tylko rodzina. Pracownicy dawnej fabryki również musieli zdecydować, z którym z braci chcą dalej pracować.
Rywalizacja szybko przeniosła się na całe Herzogenaurach. Wybór butów mógł zdradzać sympatię wobec jednej z firm, a podział dawał o sobie znać w klubach sportowych, rodzinach i codziennych kontaktach mieszkańców.
Z niewielkiej fabryki prowadzonej wspólnie przez dwóch braci wyrosły więc dwa przedsiębiorstwa, które później zaczęły konkurować na całym świecie. Adidas i PUMA nie powstały jednak wskutek jednej dramatycznej awantury. Były finałem długiego rozpadu rodzinnej współpracy, którego wojna i jej następstwa nieodwracalnie przyspieszyły.
